de schoorsteenveger en de kamer van koophandel

Ik ga me vandaag inschrijven bij de Kamer van Koophandel. Een zakelijke en formele stap in een avontuur waaraan ik vier jaar geleden begon. Destijds was ik nog mantelzorger en herstellende van een ‘herni-jaar’. Ik had me opgegeven voor een creatieve workshop, maar kon daar vanwege mijn mantelzorgactiviteiten helaas niet aan deelnemen. Toch maar een andere workshop uitgezocht. Ecoline. Dat was lang geleden dat ik daar mee gewerkt had. Het bleek een totaal andere workshop te zijn dan ik verwacht had. Maar wat een verrassing! Via begeleide stappen ontstond een prachtig schilderij, maar meer nog gebeurde er iets tussen mijn oren: door de creatieve opdracht werd ik me ervan bewust dat ik te weinig ruimte voor mezelf inbouwde in mijn dagelijks leven. Dat proefde naar meer. Ik schreef me bij de workshopleidster in en volgde de week erop een workshop over kindertekeningen. Mijn grote liefde, ik heb er koffers vol van! Ik had er een aantal meegenomen, maar het bleek dat we zelf ‘als een kind’ gingen tekenen. Weer die verrassende sensatie van plezier en bewustwording. Hier moest ik, na al die jaren gezocht te hebben, wat mee doen. Nu of nooit. En ik zocht op het world-wide-web naar scholingsmogelijkheden. Kwam uit bij de Kolam in Zutphen. En kwam er toevallig achter dat de workshopleidster deze opleiding ook gevolgd had. Van het één kwam het ander. Acht weken later startte ik met de drie-jarige opleiding tot creatief coach en de workshopleidster werd mijn mentor. Ik kan wel zeggen dat deze opleiding op mijn pad gekomen is. Allerlei ‘toevalligheden’ werden in mijn schoot geworpen en ik volgde mijn hart. Ik weet nu nóg het moment van blijdschap nadat ik me ingeschreven had en ik aangenomen was!
En vandaag dus de Kamer van Koophandel. Kijk7, praktijk voor Kunst en Communicatie. Maar onder welke categorie val ik eigenlijk? Ik bekijk de diverse mogelijkheden: ‘Praktijk van psychotherapeuten, psychologen en pedagogen’; ‘Kunstzinnige vorming van amateurs’; ‘Schrijven en overige scheppende kunst’. Wat is dit lastig zeg. Ik denk dat ik maar ga voor ‘Schoorsteenveger’. Daar blijft mijn blik even hangen. Het creatieve proces geeft je lucht. Mijn missie is om jouw kacheltje weer te laten branden. Het vuurtje aansteken op een veilige manier. Wat heb ik toch een mooi beroep. Voor iedereen die het gesprek met zichzelf aan durft te gaan op een creatieve manier. Het leuke is dat je er niet voor hoeft te kunnen tekenen of wat dan ook. Laagdrempelig, niet te moeilijk, altijd passend bij jouw leven van het moment, met een resultaat waar je mee verder kunt.
Het wordt de categorie ‘Schrijven en overige scheppende kunst’. Hier voel ik me bij thuis. De kunst schept mogelijkheden, geeft zin aan en vooral in je leven! Ik ga op pad….

Eenmaal ter plekke blijk ik zakelijk gezien toch niet voor één gat te vangen. Hoewel de scheppende kunst mijn uitgangspunt is, is de manier waarop ik deze inzet op drieërlei manieren in te delen: ‘Maatschappelijk werk’, ‘Studiebegeleiding, vorming en onderwijs’ en ‘Kunstzinnige vorming van amateurs’. En ja, ik verleen psycho-sociale hulp, ik organiseer workshops gericht op de persoonlijke ontplooïng en ik geef teken- en schildercursussen op maat. Kijk7, Praktijk voor Kunst en Communicatie. Waarvan akte. Graag tot kijk!

aanhaken en verbinden

Afgelopen drie jaar in de schoolbanken gezeten. Diploma gehaald: Coach Beeldend. Tot de zomer workshops gegeven, dingetjes uitgeprobeerd. Me verdiept in de zakelijke kant van mijn eigen bedrijf. En me vervolgens ‘stil’ laten vallen. Omdat ik het even niet meer wist. Mezelf neerzetten in een schreeuwerige samenleving zonder zelf te gaan schreeuwen. Op zoek naar ‘the shape of my heart’ om zo maar te zeggen. Gecreëerd, gelezen, getuinierd, muziek geluisterd, van de zon genoten, opgeruimd en zo meer. Van alles, behalve plannen maken. Stil proberen te worden van binnen en dat valt niet mee met zoveel gedachten en emoties die telkens weer spelen in het leven van de dag. Een komen en een gaan. Mijn ongeduld en verwachtingen beteugelen. En daardoor weer open staan voor wat er op mijn pad komt. Voelen waar het voor mij klopt en waar niet.

En viel mijn oog op een burgerinitiatief die in de zomer 2018 De Allergrootste Deken van de Wereld wil neerleggen in Leeuwarden, de Culturele Hoofdstad van Europa in 2018. Het streven is om 10.000 gehaakte éénpersoons dekens (1.40m x 2.00m) te verzamelen. Het doel van het burgerinitiatief is het verbinden van mensen, het resultaat is een deken. Na deze uitdaging worden de dekens geschonken aan diverse goede doelen die de dekens uitdelen aan mensen die aandacht en/of een deken nodig hebben. Inmiddels zijn er al duizenden dekens gehaakt in binnen- en buitenland. Op de Facebooksite van De Grootste Deken van de Wereld zijn de resultaten te bewonderen en worden de initiatieven gedeeld.

Die dekens visualiseren de KRACHT, WARMTE, VERBINDING, KLEUR en DIVERSITEIT van een samenleving. Daar gaat het kloppen bij mij. Persoonlijk verbind ik me ook nog met mijn textiele roots: mijn oma haakte heel wat af en mijn moeder, coupeuse, was er ook niet onbekend mee. De laatste had een mooi gedicht (auteur mij onbekend) waaraan ik meteen moest denken.

De wereld kan wel wat van bovenstaande vrouwenkracht gebruiken en dus sluit ik me graag bij het burgerinitiatief aan. Elk verloren minuutje haak ik weer een lapje. En de komende tijd ga ik meer mensen daarvoor enthousiast maken want de uitdaging ligt er nog steeds. De teller staat op 4210, nog een aantal te gaan t/m mei 2018. Daarbij is het niet gezegd dat alleen vrouwen hierbij betrokken zijn. Zo haalt Veenstra Transport de dekens op in diverse Nederlandse steden, worden de dekens van Malta meegenomen met een het “aardappelproject” uit LWD2018 en worden er steeds meer lapjes en dekens ingeleverd bij de bibliotheken. De Gemeente Leeuwarden heeft een perfecte opslagruimte geregeld waar studenten Transport&Logistiek van het ROC Friesland College uit Heerenveen gaan zorgen voor inname, registratie, labeling, opslag, transport en de logistiek.

De twee vrouwelijke initiatiefneemsters Esmeralda de Vries en Monique van der Hoek staan hun mannetje en zetten het vierkantje van 10cm x 10cm om in zo’n 5 voetbalvelden vol verbinding. Mannen, vrouwen, studenten, kinderen… van jong tot oud zijn velen bij dit mooie project betrokken. Ben je, net als ik, enthousiast geraakt en wil je ook aanhaken? Ga dan voor meer informatie naar www.facebook.com/GGDW2018 of stuur mij een berichtje. Als je niet zelf wilt haken, dan kun je ook garen of haaknaalden beschikbaar stellen. Hoe dan ook, hou je haaks!

en dan – verder

EN DAN

AAN VIER EN VIJF MEI
HANDEN GEVEN,
VOGEL – VRIJ,
‘T HERDENKEN VOORBIJ

VERDER

waanzin

“Onze voorouders hebben ons geleerd dat herdenken van het verleden ook het vieren van de toekomst is… Herdenken betekent niet dat je je ogen en je hart naar het verleden richt, het is niet een doelloos terugblikken op momenten van een lach of een traan. Het geheugen is een van de zeven leidraden waarover het menselijk hart beschikt om zijn weg te zoeken. De andere zes zijn: oprechtheid, fatsoen, volharding, loyaliteit, respect voor jezelf en voor de ander, en de liefde.”  Citaat uit: ‘Steen, papier, schaar’ van Inés Garland.

hello sunshine!

IMG_5563 (1)Ooit weleens in een vliegtuig gezeten? Het opstijgen, de wielen los van de grond, hoger, steeds hoger, de huizen onder je kleiner, steeds kleiner, de wolken door en dan… een adembenemend schouwspel van lucht, wolken en zon. De intense kleuren en het verblindende licht. Helderheid. Een plek om eindeloos in te verblijven zo mooi. Onaangetast. Het vliegtuig die daar doorheen kruist. De vier elementen optima forma. Eenmaal weer geland op de aarde is het bijna niet voor te stellen dat zoiets groots zich boven je bevindt. De eerste keer dat ik vloog drong het besef tot me door dat de zon dus altijd schijnt!
Ik mag daar graag aan denken op van die dagen vol regen, hagel en donkere luchten. Van die dagen waarop het lijkt dat de zon een tijdje op vakantie is en dat ik hem bijna wel de lucht uit kan kijken. Of in een donkere nacht waarbij de zon de maan en een ander deel van de wereld in het licht zet.
De zon die altijd schijnt, maar zich niet altijd laat zien. Het is net als met ‘donkere’ emoties. Verdriet, boosheid, teleurstelling, angst en zo meer die als donkere wolken ineens je leven binnen schuiven. En je zodanig in beslag nemen dat je de zon een beetje kwijtraakt. Soms van voorbijgaande aard, soms van langere duur.
Ik stel me zo voor dat die zon zich ergens deep-down-under in ieder mens bevindt. De zon, het licht, de ziel, god, de energie, de bron… hoe je het ook maar wilt noemen. Een beetje zweverig? Net als het vliegtuig een beperkte duur onder de zon kan verblijven -want bedoeld om ergens weer te landen- is het voor mensen ook vaak van korte duur om een glimpje van die zon op te vangen. In jezelf, of bij de ander. Achter de wolken schijnt de zon. Bij iedereen, altijd. Dag en nacht. Weer of geen weer. Een dimensie achter de aardse dimensie. En daar word ik persoonlijk dan weer heel vrolijk van. Op naar de wolken en daar voorbij! Maar wel met de poten in de klei.

verzamelaar

Mijn huis ligt vol ideeën. Een zak vol lege plastic flesjes… wat zal ik er van maken? Een lamp? Mijn brein gaat op hol en een ontwerp wordt geboren. Of vaasjes? Met elk een eigen karakter? Oeh, hier word ik vrolijk van. Op Koningsdag kocht ik vorig jaar twee zakken vol reageerbuisjes. Het fantaseren wat ik er mee zou kunnen doen is een feestje op zich. Om van mijn verzamelingen maar niet te spreken: stiftdoppen, kurken, allerlei soorten papier, krantenknipsels, foto’s etc. Ik ben een verzamelaar van ideeën. Waardeloos materiaal is voor mij een uitnodiging om er weer iets nieuws van te willen maken. Een museum in mijn hoofd. Heel mooi en een kijkje waard. In onze woonkamer is een gedeelte van de wand betimmerd met spaanplaat. Om er iets moois van te maken.  Misschien ken je het boek: Krokodil en het Meesterwerk  van Max Velthuijs. Een geweldig boek. Olifant wil een schilderij kopen van Krokodil maar kan niet kiezen welke. Krokodil maakt dan een speciaal schilderij waarop Olifant alles kan zien wat hij maar wil. Het is een wit doek gesigneerd door Krokodil en Olifant is de koning te rijk. Om te zien wat hij wil, sluit hij zijn ogen en maakt zich er een voorstelling van die hij vervolgens op het witte doek ziet. De wand in onze woonkamer is voor mij het witte doek van Krokodil.

IMG_7587

Uit: Krokodil en het Meesterwerk van Max Velthuijs.

In mijn verbeelding heb ik al diverse wanden ontworpen. En net als olifant kies ik dan weer dit en dan weer dat en geniet van wat ik zie. Mijn omgeving wil graag dat ik een keuze maak. Die ziet alleen maar spaanplaat. Ze hebben natuurlijk gelijk. Dat museum in mijn hoofd moet maar eens afgestoft worden en de ontwerpen daarmee de wereld in. Hierover filosoferend op mijn fiets richting de stad, moet ik denken aan een ander fantastisch boek waar ik net in begonnen ben: De GVR van Roald Dahl. Met zijn grote oren hoort de Grote Vriendelijke Reus dingen die een mensenkind niet kan horen. Zo kan hij bijvoorbeeld spinnen horen webbelkouzen, rupsen horen ruzelen en dromen horen suszoemen. Deze dromen vangt hij met zijn dromenvanger, stopt ze in zijn potten en blaast ze ’s nachts bij de kinderen naar binnen met zijn trompet.

IMG_7584

Uit: de GVR van Roald Dahl

Heerlijke dromen waarmee de GVR de kinderen zo een fijne nacht bezorgt. Verzamelen en dromen mogelijk maken. Twee boeken die mij bevestigen en inspireren. Want ja, ik ben een verzamelaar van ideeën. En ja, ik ben ook iemand die graag dingen mogelijk maakt. In een tijd waarin de wereld onrust is het nodig om dromen te blijven verzamelen. En ze uit te laten komen. Nu. Meer dan ooit!

let it snow !

Prachtig! Het sneeuwt! Dikke vlokken dwarrelen gestaag naar beneden en bedekken de donkere aarde, stoepen, daken. Een witte wereld die zich stralend wit presenteert en alles in een ander licht zet. Ik hou ervan, de frisse kou en energie die het met zich meebrengt. ’s Ochtends het andere geluid van buiten dat je verwachtingsvol de gordijnen doet openen. De verrassende aanblik van het nieuwe uitzicht. Ik moet hierbij denken aan het verhaal van de sneeuwvlok die ik laatst tegenkwam en graag  hier wil delen.

IMG_6602

Sneeuwvlok

“Vertel me eens wat een sneeuwvlok weegt”, vroeg een hermelijn aan een duif. “Niets meer dan niets”, was het antwoord van de duif.

“In dat geval moet ik je een wonderbaarlijk verhaal vertellen”, zei de hermelijn.  “Ik zat eens op een tak van een dennenboom, toen het zachtjes en stil begon te sneeuwen. Omdat ik toch niets beters te doen had, begon ik de sneeuwvlokken te tellen die neerdaalden op de naalden en tak waar ik zat. Ik was precies bij nummer 3.741.952, toen de 3.741.953e sneeuwvlok op de tak viel… Niets meer dan niets, zeg je, maar de tak brak af.” De hermelijn liep weer verder.

De duif, al sinds de tijd van Noach een autoriteit in vredeszaken, dacht over het verhaal na en zei tenslotte in zichzelf: “Misschien ontbreekt er nog maar de stem van één mens om tot vrede in de wereld te komen.”