transitie

Het zijn met wat er is, het doen met wat ik heb. Het woord ‘transitie’ reist sinds een maand of vijf met me mee. Transitie, overgang. Ik bevind mezelf in een overgangsfase, van jong naar oud. Een soort omgekeerde puber zeg maar. Maar dan één met 40 jaar ervaring. En als ik zo om me heen kijk, lijkt het wel of de hele wereld in de overgang is. Schommelingen, extreme stemmingen, oververhitting… In de chaos wordt een nieuwe balans gezocht, maar dat gaat niet zonder slag of stoot.

Persoonlijk word ik geraakt door het afvalprobleem. Overal waar ik loop of fiets zie ik afval op de straat, in de bermen, de bosjes. Het fantastische festival waar ik laatst was, met als schokkend einde een zee van plastic, waardoor ik me een weg naar de uitgang baan. Twee seconden plastic. En ik denk aan de stranden die vol liggen met plastics die bijna niet op te ruimen zijn. Aangespoeld met het water. Het water uit de zeeën, de oceanen. De longen van onze wereld om zo maar te zeggen. Een soort van gemeenschappelijk orgaan waardoor jij en ik kunnen ademhalen.

TWEE SECONDEN PLASTIC

Ik krijg ineens het beeld van Harry Potter die op zoek is naar de Gruzielementen. Eén daarvan is de beker van Huffelpuf. Deze bevindt zich in de kluis van Bellatrix van Detta en wordt beschermd door de Woekervloek: Alles wat aangeraakt wordt vermenigvuldigt zich. Als Harry de beker grijpt, slibt de kluis in no-time dicht en kan hij samen met zijn vrienden ternauwernood ontsnappen. Wat nou als onze wereld dichtslibt?

Een antwoord heb ik niet, een oplossing evenmin. Ik lees het boek ‘Hoe je Stopt met Plastic’ van Will McCallum (dun en duidelijk) en het boek ‘The Story of Stuff’ van Annie Leonard (dik en schokkend). In het laatste boek lees ik over goud en ik herlees het wel drie keer om te checken of ik het nou goed begrijp, ‘goud begriep’ zeggen ze in het Gronings. Het dringt tot me door, dat voor het winnen van goud voor één gouden ring 20 tot 60 ton zwaargiftig afval geproduceerd wordt. En ik vraag me af, hoe we überhaupt nog steeds leven op deze wereld.

Het goede nieuws is dat beide boeken alternatieven beschrijven voor zowel producenten als consumenten. De consument dat ben ik. En ik besluit mijn persoonlijk onderzoek te starten. Hoe kan ik bijdragen aan het verkleinen van de afvalberg? Kan ik zonder spullen? Kan ik zonder plastic? En hoe doe ik dat dan? Kan ik dat sowieso volhouden? Kan ik nog genieten? Het moet wel leuk blijven. En betaalbaar. De komende maand is het Plastic Free July. Transitie. Dat gaat niet van de één op de andere dag. Ook niet van de ene op de andere maand. Dat gaat stapje voor stapje. En van het één komt het ander. Daar over meer.

water

You, the people, have the power to make this life free and beautiful, to make this life a wonderful adventure
‘Final Speech from The Great Dictator’ Charlie Chaplin

Het Woord ‘transitie’, waar het voor mij allemaal mee begon: een afval proces ten behoeve van schoon Water. Misschien kan Jochem Myjer ons op dat gebied nog wel wat toezingen met zijn lied ‘Wakker Worden!!’ Thuis, in de Winkel, op het Werk. Werk aan de Winkel!

Toegegeven: ik Wind me op over zaken Waar ik vroeger geen moment van Wakker lag. Plastic koffiebekers, borden, bestek, flesjes, rietjes en nog steeds de tasjes (!) Wegwerpspullen waarvan ik nu denk: Weg ermee. Wegwerpers die ik in ieder geval niet meer aanschaf. Ook heb ik Weleens een kartonnen verpakking teruggestuurd naar de fabriek, met de vraag of het plastic venster er uit gelaten kan worden. Wattenstaafjes, ik koop ze niet meer. Bij elk produkt dat op is stel ik de vraag; Wel of niet opnieuw in huis halen? En Wat is het alternatief? Op het World Wide Web en in boeken is hierover een schat aan informatie te vinden, Waar ik dankbaar gebruik van maak.

Op de markt moet ik regelmatig plastic tasjes Weigeren. Inmiddels ben ik daar geroutineerd in en heb mijn eigen tassen klaar staan om alles in te deponeren. Het meest handig is het om alles los in één grote tas te doen, dat scheelt namelijk ook weer papieren zakjes. Ik zie veel mensen om mij heen dit doen, maar het tegenovergestelde is ook Waarneembaar. In de tijd van het Covid-19 virus wordt er meer in plastic verpakt dan ooit. Ook eigen meegebrachte bakjes worden in de beginfase ineens met Wantrouwen geweigerd. En zo lijkt het soms alsof ik een roepende in de Woestijn ben.

Het afval proces is een ‘Work in progress‘ en tegelijkertijd ben ik er klaar mee: over heel veel dingen denk ik niet eens meer na, zo gewoon zijn ze geworden in een jaar tijd. Dat mag best wel Winst heten. Een Wonderlijk avontuur dat niet stopt als de maand juli voorbij is.
Ik blijf Warm lopen om het plastic en het afval terug te dringen. Wellicht draag ik Water naar de zee. En ben ik een druppel op de gloeiende plaat. Maar Wat nou als het lukt? Laat mij die druppel dan maar zijn.

zie zo(mer)

“Als ik de hele tuin moet verdedigen ben ik de slechtste, als ik dit stukje moet verdedigen ben ik de beste. Alles heeft te maken met meters, meer niet”
Johan Cruijff

Zo, mijn Zelfopgelegde schrijfmarathon m.b.t. Plastic Free July Zit erop. Als een Zombie heel wat meters op de computer gemaakt, mijn gewone activiteiten op een Zijspoor gezet, maar nu kan ik Zelf letterlijk weer in de benen. Tuinieren, wandelen, fietsen, reizen, tekenen, koken en vooral Zorgeloos genieten van deze Zachte Zomer. ‘Wie A Zegt moet ook B Zeggen’, luidt het spreekwoord en in mijn geval ook nog die andere letters tot en met de Z. Op het gevaar af dat mensen mijn dagelijkse berichten op Facebook helemaal Zat Zijn.

Mijn bijdrage om de manifestatie ‘Plastic Free July’ in het Zonnetje te Zetten a.d.h.v. het a(l)f/va(l)bet is tegelijkertijd een Zelfonderzoek met de intentie om Zelf eens te kijken waar ik na een jaar sta in het afval proces. Zonder meer een verrijkend en Zinvol gebeuren die ongemerkt leidt tot de kern van mijn bestaan. Van Zwerfafval tot een Zwerftocht door het afval. Van Zwaar-leven-momenten-à-la-Brigitte-Kaandorp tot een Zeur-niet-mentaliteit-à-la-Annie-M.G.-Schmidt. Van Zak-maar-door-de-grond-uitroepen tot neusjes-van-de-Zalm-proeverijen.

Zero waste ben ik nog lang niet, Zo zijn daar nog de Zuivelprodukten, olijfolie, azijn, soda, tandenborstel, w.c.papier en chips om maar wat te noemen. In combinatie met een beperkt budget en beperkte tijd ga ik Zoeken hoe ver ik kan komen. Zo heeft het woord ‘transitie’ heel wat te weeg gebracht en ben ik er tegelijker tijd nog wel even Zoet mee. Denkend aan Zonnepanelen en electrische auto’s Zie ik een punt van Zorg. Gezien het chemisch afval op langere termijn kan ik dat niet helemaal van de Zonzijde bekijken. Ik heb er geen invloed op, maar voor Zover ik het kan beoordelen doen we er goed aan om het probleem bij de bron aan te pakken door er voor te Zorgen dat we minder energie gaan verbruiken. Zuinig met energie, met water, met spullen, met plastic, met voedsel. Met alle energie die we in ons hebben, Zodat er energie overblijft voor de generaties na ons en voor Zeeën van tijd voor Zaken die er echt toe doen.

Het afval proces heeft mij vele Zijpaden doen bewandelen en nieuwe inzichten gebracht. Wat ik binnen mijn eigen bereik kan bijdragen is mooi meegenomen, een Zandkorrel, grootster is het niet. Maar daar wel reusachtig mijn best voor doen. Met de wens om samen Zandzakken op te werpen tegen de toenemende stroom van afval. En verder? Op mijn eigen vierkante meter Zo goed als ik kan schrijven en verbeelden. Zaadjes Zaaien voor de Ziel. Mijn Zegeningen tellen. Op naar een Zonnige Zomer Zonder Zooi.

kniepertjes, oud en/of nieuw

Een winterborrel op het plein waar ik aan woon. Koud. Heerlijke hapjes. Soep, chocolademelk en glühwein om op te warmen. Vuurkorven ook. Buurtgenoten ontmoeten. Hartverwarmend. Ik heb kniepertjes gebakken. Symbolisch voor het uitgerolde oude jaar. Net zoals nieuwjaarsrolletjes voor het nieuwe nog opgerolde jaar staan. Je zou de kniepertjes ook kunnen beschouwen als het jaar dat voor je ligt: open, nieuw, als een onbeschreven blad. Met het achterliggende jaar als een tapijtje keurig opgerold. Zo kun je volkomen legitiem een totaal andere visie uitrollen over het kniepertje en het rolletje. Het is maar vanuit welk perspectief je het bekijkt.

Het oude jaar begint voor mij met stilstaan. Stilstaan, bezinnen en – soms letterlijk – kijken wat er op mijn pad komt. Dat wat zich toevallig lijkt voor te doen uitpakken als kadootjes. Ervaren dat dat juist wegwijzers blijken te zijn. Goed kijken, daar begint voor mij alles mee.

Al jaren wordt er elk jaar een ‘woord van het jaar’ gekozen. Het is interessant hoe diverse woorden een afspiegeling vormen voor wat zich afspeelt in de maatschappij. Mijn persoonlijk woord van het jaar is het woord ‘transitie’. O.a. onderzoeken hoe ik me m.b.t. afval kan verhouden tot Refuse, Reduce, Reuse, Recycle en Rot. Vijf maal ‘R’ van de dames van het Zero Waste project. Ik merk dat het woord ‘transitie’ mij inspireert tot een andere ‘R’, namelijk die van REMAKE. Van oude of bestaande dingen nieuwe dingen maken: kleding, kadootjes, tasjes, bijenwasdoeken… Zo heeft stilstaan me meer in beweging gebracht dan ik van te voren had kunnen bedenken.

Wat het nieuwe jaar gaat brengen? 2020, een bijzonder getal. Opdat het een bijzonder jaar mag worden met nieuwe mogelijkheden van groei en een toekomstvol perspectief. Eigen woorden ontdekken. Daarbij zoveel mogelijk mooie momenten delen met elkaar. Het vuurtje warm houden. Voor het overige, ‘De Weg’ van Toon Hermans:

Liefde, vreugde of verdriet wat op je weg komt weet je niet dus kijk maar niet zo ver vooruit het heeft geen nut, je ziet geen fluit.