plant-aardig

“Rozen verwelken en schepen vergaan. Dus lig niet te melken maar doe er wat aan” Drs. P

Het Plastic Probleem is nou niet wat je noemt een echte Pretletter. Ik wil ook zeker niet de Pret bederven op de korte termijn, maar op de lange termijn wil ik dat zéker niet. Dát er iets moet gebeuren is duidelijk, willen wij mensen op onze Planeet kans van slagen hebben. Want laat het duidelijk zijn, de natuur zelf overleeft het wel. Ik laat me inspireren door Pioniers die met verstand van zaken aardig zijn voor de Planten en ook aardig wat voor elkaar krijgen.

Waar de Kleine Prins op zijn Planeet de roos koestert ben ik fan van de Paardenbloem met al zijn Pluisjes in de wind. Andere bloemen zijn ook Prachtig en ik ben ook altijd blij met een boeket van de bloemist. Nog vaak onnatuurlijk verpakt in Plastic. Ik was voorheen verzot op dat inpakfolie, groots en feestelijk. Nu denk ik, gek eigenlijk dat we iets levends in Plastic verpakken. Om wild van te worden. Wild ben ik nu van wilde exemplaren zoals daar zijn: de korenbloem, de goudsbloem, het juffertje in het groen, vingerhoedskruid en niet te vergeten de zonnehoed.

Plastic folie, ik ben er niet meer van. Ik bewaar zorgvuldig nog gekregen verpakkingen. Maar Papier heeft toch de voorkeur wat betreft de recycling. Snoep zonder Plastic selecteert behalve Plastic ook een hoop zoetigheid uit. Dat is voor een zoetekauw als ik best een ‘lifechanging event’. Al zijn er nog escapes in de zin van zelfschepsnoep of speciale snoepwinkels. Maar hé, snoeptomaatjes, snoepkomkommer, fruit, Pinda’s, nootjes, rozijnen en chocola bieden Perspectief. Lekkere tussendoortjes die ook nog eens gezond zijn.

Tussendoor doe ik een Poging om de tuin te veranderen. Een echt Plan van aanpak heb ik niet. Af en toe hark ik een stukje aarde vrij van gras en strooi daar bloemzaadjes in. Om bijen en vlinders te verleiden tot een Proeverij van lekkernijen. Zo kan het zijn dat andere Prioriteiten de Pret toch aanzienlijk verhogen. Ik blij, bij blij.

onderweg

One love, one blood
One life, you got to do what you should
One life with each other
Sisters, brothers
One life, but we’re not the same
We get to carry each other, carry each other
One
One

Uit: One, U2

Je kunt van te voren alles uitdenken, je kunt ook gewoon ergens beginnen en dan zien wat ervan komt. Zoals een Ontmoeting, spontaan en niet gepland, zomaar kan leiden tot Onverwachte inspiratie, Opgetild in het moment. Onbetaalbaar. Ont-moeten, zonder vooropgezet doel, kan dingen soms sneller voor elkaar krijgen dan een dichtgetimmerd plan. In het laatste geval begin je er soms zelfs niet eens meer aan. Omdat de horizon te ver weg blijkt te zijn, of omdat Onderweg zaken anders lopen dan gepland.

Vanuit mijn Onrust over Onze toenemende afvalproduktie begin ik dus zomaar ergens. Niet denken maar doen. Afval tellen langs de weg. Flesjes Oprapen. Zonder dat ik iets van mezelf moet. En zonder dat ik weet waar het naar toe moet. Ik wil het voor mezelf Onderzoeken. Wat het inhoudt, concreet, om mijn afval te reduceren. Het vergt heel wat Onderzoek als ik iets wil vervangen. Ontmoet (Online) daardoor talloze mensen die mij hierin Optillen en inspireren. Zo verspreiden de initiatieven zich als een Olievlek die de boel lekker Opschoont.

In mijn huis schoont het wat dat betreft ook lekker op. Al vergt het wel wat Organisatie om al die bakjes en zakjes die ik wél bewaar weer netjes Op te bergen. Mijn huisgenoten zijn zeer tolerant, al zien ze het tegelijk ook met lede Ogen aan. Ik stuntel wat aan. Voel me af en toe hopeloos Ouderwets, spaarzaam en alles bewarend vanuit een zuinigheid die ik bespeur als ik in de naaikistjes van mijn oma’s kijk. En ben tegelijkertijd niet van plan om een Oud tijdperk nog eens dunnetjes Over te doen.

Nou heb ik van jongs af aan wel iets met Oud. Ik vind het echt leuk, mensen, meubels en spullen met een geschiedenis of een verhaal. In die zin doe ik niet snel iets weg. Hecht ik me aan het verleden en neem de spullen mee de toekomst in. Ik wil wel Opruimen à la Marie Kondo, en doe dat van tijd tot tijd ook, maar tegelijkertijd ben ik zuinig op wat ik heb zodat ik geen nieuwe spullen hoef aan te schaffen. Het voelt wat Onnatuurlijk terwijl ik hiermee tegelijk de natuur een plezier doe. One life, One opportunity. Met een Open blik Onderweg zijn.

niets

alles is gedaan
niets helpt
doe niets

overal komt narigheid van
nergens is vrede
wees nergens

iedereen heeft haast
iedereen is ongeduldig
niemand heeft tijd
niemand is volmaakt

wees niemand

Freek de Jonge

Dingen die Niets kosten zijn vaak het leukst: samenzijn met familie of vrienden, een eind wandelen of fietsen, tuinieren, een goed boek, filmpje kijken, zingen, dansen, vul het maar in. Wat Niets extra’s kost is koken met restjes of restjes gaan koken. En zo belandt er ook bijna Niets bij het afval.

Ik koop geen koeken meer die in plastic verpakt zijn. Je kunt mij Naïef noemen, want op de wereldschaal van koekjes zal Niemand hier van opkijken. Ik zelf noem het Nieuwsgierig, omdat ik oprecht benieuwd ben hoe ver ik kan gaan. Ik bak koek(jes) met hele eieren, maar ook met alleen eiwitten of alleen eidooiers. Voornamelijk omdat ik Nul komma Nada wil weggooien en ik niet altijd zin heb aan gebakken ei. Kwestie van appeltje eitje en een verrassende lekkernij.

Even Nuanceren. Onnodig plastic, onnodig afval, wat is dat Nu eigenlijk? Wat is Nodig en wat is onnodig? En is dat voor iedereen gelijk? Dat geeft stof tot Nadenken. Medisch materiaal is bijvoorbeeld Nodig; in plastic vacuüm verpakt: Nodig. Als ik Nodig moet heb ik toiletpapier Nodig. Dit zit in plastic: Onnodig. Tandenstokers: Nodig. In een plastic doosje: Onnodig. De Natuur is met beide Niet blij. Maar Nieuwe ontwikkelingen zijn gaande en Nodig. Verder zijn er veel Nieuwe uitvindingen in de maak. Als de Nood aan de man is kan er veel. Dat is iets wat Niet te Negeren valt en stemt me hoopvol voor de toekomst. Met Negatief denken valt Niets te beginnen.

Voor Niets gaat de zon op. Wees Niets.

micro macro

If one person dreams alone… It is only a dream. When many people dream together… It is the beginning of a new reality
Friedensreich Hundertwasser

Uitgaand van het principe dat alles er al is, heb ik met behulp van aanwezige voorraden van mijzelf, familie, bekenden en van Mamamini Mondkapjes kunnen maken voor de zorg. Het gevoel toch iets te kunnen betekenen, iets te proberen. Ook draag ik zelf de eerste tijd een Mondmasker als ik naar de winkel en naar de Markt ga, al bevalt het me niet en voel ik me een soort van eenling in de Massa. Een gesprek voeren zonder Mimiek is als het eten van een ei zonder zout. Proeven kan trouwens sowieso niet en ruiken idem dito.

Waarom ga ik eigenlijk nog maar naar de Markt? Het was natuurlijk al veel langer in mij gaande. Mijn onvrede met de consumptiemaatschappij waarin wij leven. En ik deed net als iedereen zoveel Mogelijk om de schade te beperken: afval netjes scheiden, plastic flesjes hergebruiken en dat soort werk. Misschien kwam het door de MSC Zoe. De Milieuramp die zich voltrok op zee en strand nog maar goed één jaar geleden. Heel veel plastic kwam in de Noordzee terecht en een een deel daarvan spoelde aan op de Waddeneilanden. Zo’n 342 containers goed voor zo’n 3 miljoen kilo afval. Dat kun je vergelijken met zo’n 6000 mensen die hun afval van een heel jaar (gemiddeld zo’n 500 kg per jaar/persoon (CBS)) in één keer overboord gooien.

En ik vraag me af, wat het in werkelijkheid betekent als ik geen onnodig plastic Meer wil, te beginnen bij geen zakjes en bakjes meer in huis halen. Misschien als Mosterd na de Maaltijd, dit is immers niet een probleem van de laatste tijd. Wel wordt steeds inzichtelijker wat onze Manier van leven met onze planeet doet. En ik leg een actief soort van Mindfulnes aan de dag waarvan het werk nog steeds in uitvoering is. Ik haal Meer uit Minder en Minderen doe ik steeds Meer.

Ik bedenk me dat het woord Moeite voor mij de sleutel is tot Motivatie. Moeite hebben met het afval wat wij produceren. Het de Moeite waard vinden om hier verbetering in aan te brengen. En dan Moeite doen om alternatieven te bedenken, zelf dingen te Maken. Merken dat dat de Moeite waard is. En dat er veel meer Mensen zijn die dit de Moeite waard vinden. Niet Moeilijk toch? Voor je het weet wordt dit het tijdperk van het ‘nieuwe Maakbaar’. Wat op Micro niveau Mogelijk is, kan uitgroeien tot een Macro Manifestatie.

kunst

“Kijk om je heen. Schoonheid zit overal, je moet het alleen zien”
Bob Ross

Ik hou van Kleur in mijn leven. En ook van buiten de lijntjes Kleuren. Ik hou van Koekjes bakken (dat scheelt weer plastic). En af en toe een Kaarsje opsteken, al reken ik het experiment met de mandarijn tot nu toe mislukt. Ik hou van Kennis, dat helpt mij om vanuit een ander perspectief te leren Kijken. Van ons Konijn, omdat dat het enige huisdier is die vanwege mijn allergie mogelijk is. Ik hou van Kunstige Kadootjes maken en dan het liefst van bestaande materialen. En ik hou van Kinderen omdat ze zo zichzelf zijn.

Ik heb een Koffer vol Kindertekeningen. Ik verzamel ze omdat ik gek ben op de Kracht die eruit spreekt. De lijnen, de vormen, de eenvoud, de Kleur. Expressie met een puurheid die jaloersmakend is. Het verhaal wat op papier verteld wordt omdat woorden nog niet toereikend zijn. Ik hou sowieso van tekeningen. Sterker nog, het is mijn vak. En daar hou ik ook erg van, omdat het zo’n Krachtig middel m.b.t. persoonlijke groei is.

Keuzes maken, ik ben er niet goed in. Kijken wel. Dat is waar het voor mij allemaal begint. Kijken in de zin van waarnemen, voelen of het Klopt. Of mijn eigen hart er van Klopt. Ik hou van ons Klimaat. De afwisseling van het warm en het Koud. Het nat en het droog. Het licht en het donker. Het lang en het Kort. Ik woon wat dat betreft in het juiste land. En ga daarom voor Klein, Kleiner, Kleinst, m.b.t. mijn Koopgedrag. Voor ons Klimaat maar vooral ook om het Kind in mij wakker te schudden. Die Keuze is zo Klaar als een Klontje, maar vooralsnog geen Koud Kunstje.

ja/nee

‘Nee’ zeggen tegen iets is op een dieper niveau ‘ja’ zeggen tegen iets anders. ‘Nee’ is niet het tegenovergestelde van ‘ja’, het komt eruit voort.
Uit: ‘Ja’ – omdenken als levenshouding’, Berthold Gunster.

Bij de Jaarwisseling keek ik vol verwachting uit naar een ‘bijzonder jaar‘. Een kleine woordspeling met het oog op de bijenwasdoeken. Ik kon op dat moment niet vermoeden hoe bijzonder dit jaar werkelijk zou worden. En het is nog niet eens voorbij. Het jaar 2020 wordt een Jaar die wereldwijd iedereen zal bijblijven, als een jaar waarin alles wat gewoon was ineens bijzonder blijkt te zijn.

Persoonlijk ben ik bezig met een soort van Jawisseling. Als ik ‘nee’ zeg tegen nieuwe spullen, waar zeg ik dan ‘Ja’ tegen? Voor mezelf weet ik het wel. Met betrekking tot anderen vraag ik me af hoe ik dat vorm moet geven t.a.v. de aanschaf van kadootjes. Op een enkele uitzondering na, is het me gelukt. Niet uit krenterigheid of besparing, wel uit de motivatie om beter om te willen gaan met dat wat er al is.

Ik merk gaandeweg dat ik steeds kritischer word en het voor mij niet fijn meer voelt om nieuwe spullen aan te schaffen. En ben ik misschien stiekem een beetje Jaloers op mensen die niet overal zo bij stil staan. Mis ik de spontaniteit. Maar van wat eigenlijk? Van impulsaankopen waar ik later toch van denk, waarvoor, waartoe, waarom? Deze mis ik in wezen als kiespijn. De Jager in mij kan zelfs in een Jubelstemming verkeren wanneer hij op Jacht naar een passend present bij de kringloop een Juweeltje scoort. Ik merk dat mensen om mij heen rekening met mij houden en proberen zonder plastic bij mij aan te komen. Dat vind ik super en tegelijk ongemakkelijk; ik zou willen dat iedereen zich ontdoet van onnodig plastic en vind tegelijk dat iedereen zijn eigen keuzes mag maken.

Het Jeukt, die nieuwe spullen. Deze Julimaand stimuleert mij orde op zaken te stellen, hoe ver ben ik inmiddels en wat kan ik nog meer doen? De Jawisseling betekent een ‘nee’ tegen oude gewoontes. En tegelijk een ‘Ja’ op alles wat er ‘gewoon’ is, dit koesteren en onderzoeken op nieuwe mogelijkheden.

interesse

“Iedereen is van de wereld, de wereld is van iedereen” The Scene

Het is natuurlijk niet zo dat Ik alles zelf bedenk. Het is wel zo dat ik veel lees en luister en gesprekken voer. En het is natuurlijk ook zo dat ík dit schrijf, maar ik kan niet precies zeggen: dit is van mij of dat heb ik van een ander. Ik neem Ideeën van een ander in me op en zo bekeken wordt de scheiding tussen Individu en Iedereen Ineens best vloeibaar. Misschien heeft dat wel te maken met Interesse. Het mooiste wat ik daarover hoorde is het prachtige Inzicht van René Gude:

“Interesse = Inter en Esse.  Esse = Zijn. En nou ben jij een Zijnde en ik een Zijnde, en Inter Esse betekent dat wat er tussen onsch is. En Interesse is dus eigenlijk iets waar wij samen van weten dat het ons aangaat: wij zijn er samen in geïnteresseerd. Iets reëels dat er alleen maar is als we er allebei aan mee doen. En zodra één van ons tweeën zich daaruit terugtrekt, is het weg. En dat is een hele rare vorm van Zijn. Het is meer iets wat tussen de Zijnden is: als wij echt zijn dan is er tussen ons ook echt iets, en dat is nou net datgene waar we het meeste belang aan hechten.” René Gude in ’24 uur met..’

Mijn Ideaal is zo dicht mogelijk bij de natuur te leven. Voor Iemand uit de stad is dat best een dingetje. Opgegroeid in een tijd van groeiende welvaart en alles wat mijn hart begeert. Imago’s die opgehouden worden door bijvoorbeeld de juiste kleding te dragen. Met de komst van kinderen het Idee dat ze niet uit de toon moeten vallen. Erbij horen. Impulsaankopen. Het aan te schaffen speelgoed blijkt een atribuut op de succesladder. Als je anders wilt zijn moet je aardig stevig in je schoenen staan. Maar zodra je daarin echt bent is het geen Issue meer. Omdat de ander zich dan kan herkennen in jou.

Op zoek naar een alternatief voor aluminimiumiumniumfolie stuit ik op de bijenwasdoek. Veel vrouwen maken dezen zelf. Wat een goed Idee! In een Impuls maak ik mini bijenwasdoeken die ik met de nieuwjaarskaarten voor 2020 meestuur. Een bezoek aan de Imker en een half jaar verder is De Bijrol een feit. Een Illustratief voorbeeld van hoe Interesse en Inspiratie kunnen uitmonden in Iets uit het niets.

huishouden 2.0.2.0.

“He who knows that enough is enough will always have enough” Lao Tzu

Hoe gaan we dit uitleggen’ luidt de titel van het boek van Jelmer Mommers.
Huisvrouw was vroeger nog een vak. Ik duik een leerboek van mijn moeder op: Waschbehandeling, Practische Handleiding voor de Huisvrouw, die zij moet hebben bestudeerd tusschen 1940-1945. Zeep maken was een ambacht en vlekken verwijderen een kunst in de tijd van de tobbe en de teil.

Tradities en gewoontes zijn zaken die voelen als een oude jas aan een oude kapstok. Aangenaam, behagelijk en een vertrouwde plek. Vroeger was niet alles beter, maar de kennis van toen verdient zeker een nieuwe outfit en een nieuw verfje. In deze tijd is er behoefte aan Heldere lucht, zowel letterlijk als figuurlijk. Helder water ook. In Venetië blijkt er weer vis te kunnen zwemmen in de wateren zonder toeristen. Tegelijkertijd bevuil ik mijn eigen water met chemicaliën zonder dat ik er ook maar een moment van wakker lig. Als het als zwemwater in mijn eigen achtertuin zou vloeien, zou ik er mijn pootje nog niet in willen baden. En vraag ik me steeds vaker af, Hoe deden ze dat vroeger en kan dat ook in een nieuw jasje? Huishouden 2.0.2.0. om zo maar te zeggen. Halveren is ook een optie. De vaatwas kan met een half blokje, een theezakje kan door de Helft en de aanbevolen Hoeveelheid vlees in een recept is met een fractie daarvan net zo smakelijk. De Hooikist in het nieuwe jasjes van de Hooimadam zorgt voor meer dan een Halvering van de kooktijd.

Honderd kilometer begin ik te rijden in de tijd dat deze limiet door de overheid nog niet gesteld is. Het is niet dat ik niet van Hard rijden houd. Maar het is een goede besparing voor het milieu en de portemonnee, zeg maar meters maken met kilometers. En dus besluit ik het maar eens uit te proberen. Veel auto’s rijden mij voorbij. Maar dat is, hoe hard je ook rijdt, een gegeven weet ik. Er zijn altijd automobilisten die harder willen rijden dan de aangegeven snelheid. Zelf rijd ik nooit harder dan mijn beschermengel kan vliegen. Ondertussen zit ik met honderd km/uur een stuk relaxter achter het stuur. Niet steeds hoeven inhalen, opletten, kijken en weer terug naar de rechterbaan. Het leven gaat letterlijk een stukje langzamer aan je autoraam voorbij en ik heb meer ruimte om van de omgeving te genieten. Zo wil ik wel Honderd worden.

In het Heden zo leven dat je de toekomst naar je toe laat komen. Dromen, voor ogen hebben waar het naar toe moet en doen alsof het er al is, al is het misschien anders dan je dacht. Want ja, hoe ga ík het uitleggen? Ik ben geen Heilige, maar beter ten Halve gekeerd dan ten Hele gedwaald. Dromen planten, er licht op laten schijnen en water geven. Een hele Hoop, want daar kun je nooit genoeg van hebben.

levensstijl

“Alles is van dezelfde adem. Het dier, de boom, de mens. De lucht deelt zijn wezen met al het leven” Chief Seattle

In het afgelopen jaar waarin ik een start heb gemaakt om onnodig plastic uit mijn Leven te bannen, kom ik al snel tot de conclusie dat dit Leidt tot een Levensstijl die op de Lange termijn pas zijn vruchten afwerpt. Op de korte termijn gooit het alles in de wind en hap ik soms naar Lucht. Want ook op het gebied van duurzaam is er nogal wat gaande. Wat helpt wel, wat niet en welke belangen staan er op het spel?

Ik concentreer me op het plastic en gaandeweg ook op het minderen van nieuwe spullen. Oude waarden Loslaten, nieuwe ontdekken. Het is Leuk en verfrissend en het brengt een Lach op mijn gezicht. Ik besef dat er een Lange adem nodig is op weg naar een Leefbare aarde. Ik voel me verbonden met mijn verleden, waar de generaties voor mij hoopvol meewerkten om een nieuwe toekomst op te bouwen. Er is veel verbeterd volgens Hans Rosling. In zijn boek ‘Feitenkennis’ staan ’10 redenen waarom we een verkeerd beeld van de wereld hebben en waarom het beter gaat dan je denkt’. ‘Dat betekent niet dat er geen echte zorgen zijn. Maar als we ons de hele tijd zorgen maken om de verkeerde dingen en ons niet richten op de feiten, kunnen we het zicht verliezen op de dingen die ons het meest bedreigen’, Lees ik op de achterflap van zijn boek.

Met de Lavendel adem ik de Liefde van de natuur in. De vlinderstruik die kleurt en geurt. Mensen zijn in staat heel veel voor elkaar te krijgen. We kunnen veel van elkaar Leren. ‘Vele handen maken Licht werk’ Luidt het spreekwoord. Dat geldt ook hier. Samen zijn we één Long, samen moeten we het klaren en samen kan het Lukken. Een heldere Lucht was een paar maanden terug zomaar ineens een feit en daar bleek men zomaar ineens steil van achter over te slaan. Met betrekking tot onze Levensstijl kunnen we hieruit nog wel wat Lesjes trekken.

genieten

“Geniet, geniet, en als er even niets meer te genieten valt, geniet dan even niet”
Wouter Stips

Geflest komt shampoo, douchegel, bodylotion, wasverzachter, wasmiddel bont, wasmiddel wit, bleekmiddel, wc-eend, allesreiniger en vloeibare handzeep er wat mij betreft niet meer in. En ben ik gaan kijken naar de inhoud. Wat zijn de ingrediënten en kan ik dezen vervangen door een Goed en natuurvriendelijk alternatief? Tegelijk met het stoppen van aanschaffen van plastic flessen bewaar ik de reeds gekochte flessen als kostbare kleinoden. Hierin Giet ik mijn eigen brouwsels en zo lijkt het alsof er niets is veranderd, terwijl er Geen fles of zooi meer in huis gehaald wordt.

Oude Gewoontes loslaten, dat heeft tijd nodig. Het is ook verstandig om ze niet allemaal tegelijk los te laten, omdat dat Gewoonweg niet vol te houden is. Geduld is hier letterlijk een schone zaak. Zo ben ik met de deodorant nog niet veel verder gekomen. De stick die ik aangeschaft heb vind ik niet lekker ruiken en de oude deodorant is nog steeds niet op, aangezien ik deze nog heel minimaal Gebruik.
Wat voor mij het beste werkt om een nieuwe Gewoonte te introduceren is als de noodzaak zich aandient. Lees: een produkt is (bijna) op en wat nu? Tegelijkertijd heb ik ook veel Geduld met mezelf. Het hoeft niet allemaal in één keer, mijn leven hangt er niet van af. Of toch uiteindelijk misschien ook weer wel. En dus Ga ik door, langzaam maar Gestaag. Ik vind het niet altijd even Gemakkelijk en soms wil ook ik mijn kop het liefst in het zand steken.

Mijn stelregel was, en is, dat ik wel wil blijven Genieten. Is dat Gelukt? Geluk zit niet in Groot, Groter, Grootst. Geluk zit voor mij in Groei. En in de kleine dingen van het leven die Gratis zijn. Een vogel die zingt op het dak, een kind dat spontaan zwaait, Groente van de markt, een lekker kop thee, fijne muziek, een Goed Gesprek. Dat alles is Goud, zonder één gram zwaargiftig afval. Dus ja, ik Geniet. En soms ook even niet.