lucht

“Als iemand van een bloem houdt waarvan er maar één bestaat op al die miljoen sterren, dan is dat genoeg om zich gelukkig te voelen, wanneer hij naar de sterren kijkt.(…) Maar als het schaap de bloem opeet, dan is het voor hem net alsof alle sterren gedoofd worden! En is dat dan niet belangrijk?” De Kleine Prins, Antoine de Saint-Exupéry.

Hete zomerdagen laten zich gelden. De wereld om ons heen lijkt overwoekerd te worden door beeld en geluid. Door de bomen is het bos soms moeilijk te zien. Waakzaamheid is geboden. Ik denk aan de woorden “I can’t breath” van George Floyd als een wrede metafoor voor hoe mensen elkaar de maat kunnen nemen. De tegenstellingen staan zwart en wit op scherp. Ondertussen lijkt de corona crisis gelegenheid te geven om maatregelen in te voeren die aan de menselijkheid voorbij gaan. “Respect the Rules” lees ik ergens op een bord in de stad. Elders worden fietsen weggesleept om de anderhalve meter te waarborgen. “Het nieuwe normaal”. Regels zijn regels. Ik hou mijn adem in. De menselijke maat vraagt toch om andere eenheden? Zoals daar zijn liefdevolle aandacht en wederzijds begrip. Ik noem maar wat. Of wat te denken van lucht? Dat is waar ik zelf naar snak. Frisse lucht wel te verstaan.

N.a.v. het thema ‘crisis’ ontwikkel ik een creatief dagprogramma voor de intervisiegroep waar ik deel van uitmaak. Zoekend naar de exacte betekenis van het woord ‘crisis’ blijkt dat dit woord van oorsprong geen negatieve lading heeft. Het is een neutrale term voor scheiden, schiften, onderscheiden, beslissen, beslechten, richten en oordelen. Zo bezien, is een crisis een ‘moment van de waarheid’, waarop een beslissing moet worden genomen die van grote invloed is op de toekomst, aldus Wikipedia. Ik werk aan een tekening en besef in de zoektocht naar een goeie compositie dat ik het element lucht nodig heb. Om het vuurtje van liefde steeds opnieuw leven in te blazen. Mijn bloem te koesteren in een wereld vol dreiging en te voorzien van licht en lucht. Beweging brengen daar waar het vastloopt.

air
-o-
dynamiek

“Het nieuwe normaal” ís niet normaal. Welke noden mogen wetten breken? Dat is een vraagstuk waar we niet te luchtig overheen mogen stappen. Wat zijn de goeie zaden en wat zijn de slechte zaden? De kleine prins uit het sprookje van Antoine de Saint-Exupéry heeft er een dagtaak aan. Op zijn kleine planeet groeien apebroodbomen die je nooit meer kwijt raakt als je ze niet op tijd aanpakt. Ze beslaan de hele planeet en doorboren haar met hun wortels. “En als de planeet klein is en er zijn teveel apebroodbomen, kan de planeet uit elkaar barsten.” In het begin lijken ze erg op de prachtige rozenstruiken. Maar zodra de kleine prins ze kan onderscheiden van de rozenstruiken trekt hij de apebroodbomen eruit. “Het is een vervelend maar heel gemakkelijk werkje”, zegt hij.

In het sprookje kom ik op adem en krijg ik weer lucht. Het is heel helder: zorgen we voor bloeiende rozenstruiken of laten we apebroodbomen groeien? Dragen we de aarde en tillen we elkaar op of laten we onze planeet vernietigend uit zijn voegen barsten? Als een crisis nodig is om het moment van de waarheid aan het licht te laten komen en de toekomst op het spel staat, dan stel ik voor om een Ministerie van Rozenstruiken op te richten. Met De Kleine Prins aan het roer. Omdat je alleen met het hart goed kunt zien. Iedereen kan bijdragen aan dit Ministerie van Rozenstruiken. We zijn tenslotte allemaal verantwoordelijk voor onze eigen roos.

En dan ga ik nu eerst een luchtje scheppen. Sterren kijken. Me afvragen of ik vandaag wel goed voor mijn bloem gezorgd heb. En of de schapen mijn bloem niet opgegeten hebben.

vandaag moet het zijn

Vandaag herdenk ik alle dagen van mijn leven. Het oorlogsbloed dat door mijn aderen stroomt, mijn hart koud met slib van angst voor geweld. Niet ik, maar zij die voor mij gingen, voerden bevend het wapen, registreerden met eigen ogen, eigen lijf. Voor het leven getekend, op naar de toekomst, niet meer praten, handen uit de mouwen. De oorlog likt zijn wonden en lekt zijn vuil venijn. De nachten zwart en vol van dood schreeuwen om aandacht, slaan en schoppen om zich heen. Willen grijpen, willen redden, willen vastpakken en weer weg. De ouders ontredderd achterlatend in bloed, in pijn, in scherp verdriet. Ik begrijp het niet. Maar voel. En zie. En onderga. Wil grijpen, wil redden, wil vastpakken, wil weg. Duik onder mijn dekens en wacht tot de stemmen bedaren en het licht tot slot uit. Dagen vol zwijgen, met nietszeggende woorden, met ogen die kijken in een duister niets. Dagen vol daden om het verleden toe te dekken, te laten verdwijnen in een toekomstvolle tijd. Daden die dienen, die helpen, die voeden, die bouwen, die leren, hard werkend aan een nieuw bestaan. Die, hoe ze ook hun best doen, niet kunnen voorkomen dat het monster blijft wachten tot het zijn slag weer kan slaan.

Vandaag herdenk ik alle dagen van hun leven. Hun angst, hun wanhoop, hun verdriet, hun pijn. Hoe de oorlog verdween, maar niet uit hun zijn. Vandaag geef ik stem aan hen die zo streden, aan hen die leden aan onnoemlijke angst. Vandaag geef ik stem aan mijn eigen verleden, doorbreek de muur van het zwijgen, kijk het monster in de bek. En ik huil stille tranen van liefde en verlies. Kijk om me heen, zie jonge mannen, jonge vrouwen, hoor de verhalen, lees de ogen, die ogen, die blik, zo bekend. Ogen die zwijgen en des te meer zeggen. Ik begrijp het niet. Maar voel. En zie. En onderga. Het verleden haalt ons in. De boten varen ons leven binnen en vragen om daden. Daden die dienen, die helpen, die voeden, die bouwen, die leren, hard werken aan een nieuw bestaan. Daden, die hoe we ook ons best doen, het monster te sussen en brandhaarden te blussen, niet kunnen voorkomen dat het zijn slag weer zal slaan.

Vandaag gedenk ik, het herdenken voorbij. Wat is er nodig, wat is nog vrij? Vrij van oordeel, van afwijzing, van angst? Vol met aandacht, met liefde, met licht? Hoe vrij ben ik zelf van het duister verleden, hoe vrij durf ik zelf door de wereld te gaan? Voorzichtig wil ik het pad betreden, met nieuwe ogen, nieuwe oren en wil ik vrij spreken met een nieuwe mond. Wil ik de tekens van de tijd begrijpen met een nieuw begrip. Het bloed van mijn verleden wil ik ader laten, doen stromen in brede rivieren die uitkomen in zeeën van licht. In warm kloppend bloed wil ik hen laten waden. Bloed van verleden verbinden met bloed van toekomst; liefde en warmte laten sijpelen in het koude bestaan. Noem jou, noem mij, noem ons – alles – maar vooral, vooral, bovenal bij de naam.

Vandaag. Denk ik. Vandaag moet het zijn.

puntje van aandacht

Meer dan zeven weken onderweg. Coronavirus. Mijn bijenwasdoeken liggen in het Forum en het Forum is dicht. Mondkapjes gemaakt in plaats daarvan. Momenteel geen vraag meer uit de zorg. Maatregelen die stapsgewijs versoepeld gaan worden. Waarbij elke maatregel een veelvoud aan vragen oproept. Covid-19. Het beest in de bek kijken. Het venijn lijkt in de staart zitten.

In het begin van de lock-down ben ik druk bezig en volg ik het nieuws mondjesmaat. Naarmate ik het rustiger krijg verdiep ik me wat meer. Ontdek meer waarheden dan één. Wat is wijsheid en vooral wat is waar? Hoe meer ik er over lees en hoor, hoe chaotischer het wordt in mijn hoofd. Verplichte vaccinatie, tracker apps, het ‘nieuwe normaal’. Ben ik nu banger voor het systeem dan voor het virus? Ben ik naar een soort ‘Wie Is de Mol’ spel aan het kijken? Zitten we met zijn allen in een tunnelvisie? Ik zet mezelf op rantsoen, lees: ik volg geen nieuws meer op de televisie en social media, zoals ik eigenlijk al jaren doe. De waan van de dag de waan van de dag laten. Want ja, nieuws en vis blijven maar één dag fris. Het lukt me weer om enige concentratie op te brengen en bijvoorbeeld een boek te lezen of wat in de tuin aan te rommelen.

De leegte toelaten en in die leegte ontdekken wat er op mijn pad verschijnt. Van ruis naar rust. Wat er is gebeurd loslaten. Covid-19. Wat er nog gaat gebeuren loslaten. Daarbij, leven alsof het je laatste dag kan zijn. Ik vind heel veel dingen interessant, zoek graag iets uit. Dat is leuk, en soms ook lastig. Energy flows, where attention goes. Juist in deze chaotische tijd waar het aan alle kanten energie lekt, heel zorgvuldig kiezen waar ik mijn aandacht aan wil besteden.

Ik weet het wel. Liefde, Energie, Verbinding, LEV in mijn leven. Dat is waar ik mijn aandacht aan wil besteden. Dat lijkt eenvoudig, maar er is moed voor nodig in de praktijk. Steeds weer kijken en voelen of het klopt bij ‘mijn’ woord. Ook hier: waarheidsvinding, maar dan met betrekking tot mijzelf. LEV betekent HART in het Hebreeuws, en LEEUW in het Russisch. Mijn hart bewaken als een leeuw en dat voor een bangebroek als ik, ha,ha. Andersom werkt het gelukkig ook. Als ik voel dat mijn hart ergens sneller van gaat kloppen, kan ik ervoor gaan als een leeuw. Puntje van aandacht dus. Besteden aan die dingen die het leven de moeite waard maken. Vertrouwen hebben. En discipline beoefenen. Elke dag opnieuw. LEVen.

stil

het virus is net één groot Pasen, voor wie ’t verhaal kent, ga maar na

het laatste maal genoten samen, de kruistocht en nu stil

aan het kruis genageld, de mensheid, zonder oordeel schuld, likt haar wonden in de spelonk

binnen de mazen van het net gevangen, wachtend op wat komen gaat, Covid-19, Pasen ’20 eeuwen onderweg

naar wat, naar wie, naar hoe, waartoe?

met passie wordt ons lot bezongen en van commentaar voorzien de beelden kijken ziende blind

wie schuift de steen weg van het hart? wie staat er op en wandelt? legt de oude mantel af, het mysterie tegemoet?

en nu stil

wacht

nog even

het nieuwe leven leven

tweespoor

In de achterliggende dagen ben ik ergens een tijdje de richting kwijt. Het einde van de wereld was nog nooit zo dichtbij. Het tuinhek, de voordeur, de schutting, het balkon, en vooruit af en toe een boodschap, een wandelingetje in de zon. We hebben er met zijn allen een potje van gemaakt. Geen Apocalyps zoals in de film, maar een onzichtbare bezetter die op een onverwacht moment zijn intrede doet in het systeem, in mijn systeem, geen mens ontsnapt. We waren nog nooit zo verbonden. We klappen, we luiden, we bidden, we appen, maar het eerste gezang door de straten is verstomd. De doden, het zijn er te veel, hebben de stemmen het zwijgen opgelegd. Het einde van de wereld is onderweg en De Wereld Draait Door is gestopt. Dat wat gewoon was, blijkt nu zo bijzonder. In deze dagen treedt mijn zoon aan op de IC. In de eerste linie, op de barricades, zoals ooit zijn opa vechtend aan het front. En zal hij meemaken hoe mensen alleen moeten sterven met de nabijheid van de verpleger op anderhalve meter afstand. Op zijn gezicht zullen zich sporen trekken van het te strakke masker, vastgeklemd op zwetende huid, hongerend naar lucht, contact.

Er komt niets meer uit mijn handen en ik bevind me ineens op een glijdende schaal naar duister, twijfel en verdriet. En ik schrijf, ik huil, ik word stil. Ik praat, ik wandel, ik luister, geniet van de natuur. Word opgetild door lieve gebaren. Als alles op losse schroeven staat en de werkelijkheid geen sprookje, het enge bos gewoon de straat, met om de hoek de boze wolf en geen jager paraat, hoe verhoud ik me dan met mijn mondkapje hiertoe?

Die ene vraag, wat als het zover is dat..  

ik aan de beurt ben..  

of erger, die ander..

misschien, het hoeft niet hè, maar toch, die IC.

En elke ochtend word ik wakker, hoor de vogels fluiten en dan, oh ja, alles is anders dan voorheen, behalve één ochtend. Eén ochtend word ik wakker met de woorden ‘liefde’ en ‘vrede’. De brandstof voor mijn bestaan, mijn wapens in de strijd die ik innerlijk lever. Ik voel me rustig en weet dat ik weer verder kan. Terug naar waar ik gebleven ben en toch anders, me laten leiden door sporen van licht.

De dag goed beginnen, je bed opmaken Tim Hofman. Beseffen dat wij als mensheid in vredestijd de kans krijgen op een reset Freek de Jonge. Een nieuwe tijd ontdekken door ons in onszelf te keren Stef Bos. Bewust leven en keuzes maken: wat je straks wilt, kun je nu beginnen Irene van Lippe-Biesterfeld. En ik luister naar muziek: Hope (Shaggy), Dream Baby Dream (Bruce Springsteen), Turn, turn, turn (Ilse de Lange). En lach, Pieter Derks, die zit namelijk heel dicht bij de traan, Frontberichten. Vandaag bevinden we ons met zijn allen op een tweespoor, gaan we links, gaan we rechts, rechtdoor? Vandaag is de dag.

“What day is it ?” “It’s today”, squeaked Piglet. “My favorite day”, said Pooh. (A.A. Milne)

snelcursus mondkapjes DIY

Nederland is op oorlogssterkte lijkt het wel. De termen liegen er niet om. Bestrijding, opschalen, noodmaatregelen, crisisberaad, repatriëring, samenscholingsverbod, lockdown, etc. Het Corona-virus is de onzichtbare vijand die bestreden wordt. Wereldwijd. Met inzet van een nieuw leger: de zorg. Daar is heel veel man-, vrouwkracht voor nodig. Het volk wordt gevraagd zoveel mogelijk onder de radar te blijven om het beheersbaar te houden voor het zorgend personeel. Ook het materieel moet op orde gebracht worden. Er is een tekort. Noodoproepen gaan de wereld in.

Mijn idee: samen de zorg ondersteunen zoveel we kunnen. Blijf binnen is het devies. En wat doe je dan met al die ‘vrije’ tijd? Mocht je altijd al eens het idee gehad hebben: ik wil leren naaien, dan is dit je kans: een snelcursus mondkapjes. Voor de zorg, voor je zelf, voor je buren. Níet dat het volledige bescherming biedt tegen het Corona-virus. Wél om de kans te verkleinen dat iemand anders besmet wordt en om een signaal af te geven: houdt afstand!

Benodigdheden: karton, schrijfpen, dunne lakenstof 100% katoen (mag ook met een kleurtje), schaar, knopspelden, naaimachine, naaimachinegaren, naaimachinenaalden. En biaisband, lintjes, platte veters, elastiek.

Vooraf een tip voor als je de smaak te pakken krijgt en nog veel meer wilt maken: Werk in serie. Eerst alles aftekenen. Dan alles knippen. Spelden. Naaien. Etc. Er is veel tijd te besparen door één handeling achter elkaar uit te voeren. Denk daarbij vooral ook aan kettingnaaien. En heel belangrijk: Werk met schone handen en schone materialen!

Voorbereiding. Knip 2 stukken karton van 19cm x 21cm voor de buitenkant en 19cm x 18cm voor de binnenkant. Leg het karton op de stof en trek met een pen het karton om. Kies een kleurtje voor de buitenkant en wit voor de binnenkant. Knip de lapjes uit. Knip bandjes van 45 cm elk. Per lapje heb je 4 stuks nodig.

Uitvoering. Leg de twee lappen op elkaar en zet in het midden een speld. Stik de naad dicht. Stik zoompjes in onder- en bovenstof. Vouw de omslag (voor het filter) om en zet in het midden vast met een speld. Zet in de hoeken op de witte stof 4 bandjes met spelden vast. Leg de vrolijke stof erover heen en verplaats de spelden. Stik de zijnaden. Op de plek van de bandjes even heen en weer stikken. Knip de 2 hoekjes schuin af. Keer het mondkapje binnenste buiten. Maak 3 plooien en zet ze in het midden vast met 3 spelden. Stik de zijnaden. Pers de mondkapjes met het strijkijzer.

Voor je het mondkapje gebruikt je handen goed wassen. In de opening is ruimte om een filter te plaatsen. Je kunt hiervoor een papieren zakdoekje gebruiken. Na gebruik het zakdoekje weggooien. Het mondkapje na gebruik uitkoken in een pan met heet water, oprollen in een schone theedoek, uithangen en laten drogen voor de volgende dag.

Deel deze snelcursus zo veel als je kunt in het kader van jouw zorg, mijn zorg. Er zijn diverse methoden in omloop, dit is er één. Zoek of maak zelf leuke lapjes, geniet van het creëren en deel de mondkapjes uit in jouw omgeving. Denk aan de huisartsenpraktijk, de thuiszorg, etc. Kijk en informeer zelf wat waar nodig is. En als je erop uit moet: Doe alsof je zelf het virus hebt, houdt afstand. Draag een mondkapje in een omgeving waar meerdere mensen zich bevinden. Help het zorgleger zorgen. Letterlijk een kwestie van leven en dood. Jij maakt het verschil. DIY, Do It Yourself. Uch, uch, uch.

GEEF DE ZORG LUCHT !

Buurman & Buurman Ziek

Buurman en Buurman. De klussers die zich vol overgave storten in het oplossen van allerlei problemen. Om hierbij uiteindelijk van de regen in de drup te belanden. Ik kan erg genieten van de animaties en de begeleidende stemmen van Kees Prins en Siem van Leeuwen. Buurman en Buurman, altijd vol ideeën en onder alle omstandigheden behulpzaam. En… ze blijven positief, wat er ook gebeurt. In deze tijd waarin het Coronavirus een hot item is kijk ik naar Buurman en Buurman ziek. A je to !

“Ik ga thee voor je maken” uit Buurman en Buurman Ziek

We proberen het van tijd tot tijd. Het gesprek even op iets anders te brengen. Binnen een paar minuten gaat het weer over het Coronavirus dat meer en meer om zich heen grijpt. De maatregelen die bijna van uur tot uur aangescherpt worden. Landen en luchtruimen die op slot gaan. Wat op zichzelf de lucht wel lekker zuivert, maar dat terzijde. Universiteiten, hogescholen, sport en culturele evenementen, alles wordt stilgelegd. Het beroep op mensen om zoveel mogelijk onnodig contact te vermijden. Tijd rekken om ziekenhuizen hun voorzorgsmaatregelen te kunnen laten nemen. Achter de schermen wordt koortsachtig gewerkt. Tot nader order wordt voor de komende twee weken alles opgeschort wat kan wachten. Voor het belang van ons allemaal.

En wat kan wachten en wat is de eerste levensbehoefte? Zorg voor ons lichaam, ons voedsel en onze veiligheid liggen aan de basis van ons bestaan. En zo worden in tijden van crisis de dragende krachten van onze maatschappij heel zichtbaar: Mensen die werken in de zorg, mensen die bijdragen aan de voedselvoorziening, mensen die zorg dragen voor onze veiligheid en mensen die helpen om deze mensen hun werk te kunnen laten doen. Dit alles in de breedste zin van het woord, vul de beroepen zelf maar in. Beroepen die maatschappelijk het meest gewaardeerd worden, maar financieel merkwaardig genoeg niet bepaald aan de top van de ladder vertoeven.

“Zo, lekker warm, dat je goed kan uitzieken” uit Buurman en Buurman Ziek

Terwijl ik mijn wekelijkse boodschappen doe, zie ik lege schappen en mensen die voor een half jaar toiletpapier in huis halen. Ik kijk er vol verwondering naar. Toegegeven, ook ik heb mijn basisvoorraad rijst en beschuiten op orde, wat eet je nog meer als je ziek bent…? Met het boek van Rutger Bregman ‘De meeste mensen deugen’ in gedachten, schort ik mijn oordeel even op. Want, het zou zo maar kunnen, dat de mensen die ik groots zie inslaan tegelijk boodschappen doen voor de mensen waar zij zorg voor dragen. Ik heb het hier over de mantelzorgers en daar zijn er nogal wat van in Nederland. Een tijd van crisis legt namelijk ook iets anders bloot: solidariteit, samenwerking, steunbetuiging. De behoefte aan menselijk contact wordt op dit moment afgeraden, maar wordt op diverse andere manieren vormgegeven.

Waar het filmpje ‘Buurman & Buurman Ziek’ fictief is en een lach op mijn gezicht tovert, is de volgende situatie waarvan ik getuige ben real live en hartverwarmend. Lees mee: Hé buur. Als werknemer in de zorg ben jij een risico geval. [knipoog] En heel belangrijk. [applaus] Dus als ik ergens mee kan helpen als je langere dagen moet maken dan normaal hoor ik het graag. Boodschappen doen of koken etc. [duimpje omhoog] Ook als je ziek geworden bent blijft het aanbod staan. Einde app. Begin verbinding.

“Voor mekaar! A je to!” uit Buurman en Buurman Ziek

 A je to! Vrij vertaald uit het Tjechisch naar het Nederlands : ‘voor elkaar of ‘opgelost’. Het bijbehorende gebaar is zo gek nog niet ter begroeting van elkaar in deze dagen. Buurman en Buurman. Hoe onhandig misschien ook, we kunnen altijd wat voor elkaar betekenen. ‘Spread the word’. Delen mag, graag zelfs deze keer. Om elkaar te ‘besmetten’ met onze menselijkheid. Hé buur… A je to!

b(l)ij de stadsimker

Met De Bijrol bijenwasdoeken wil ik bijdragen aan het terugdringen van plastic en aluminium. Ik impregneer de doeken o.a. met bijenwas en ik heb het plan opgevat om iets terug te doen voor die ijverige leveranciers van deze was. Vandaag ontmoet ik de Stadsimker van Groningen, Bart van Egteren. Om meteen maar met de deur in huis te vallen: hij heeft meer dan 50 bijenvolken waar hij zorg voor draagt. Goed voor pak ‘m beet 3 miljoen Grûnneger iemen, oftewel honingbijen. In het sfeervolle LeRoy-huis in Lewenborg vertelt hij over zijn werkzaamheden.

Op diverse plekken in de stad heeft Bart bijenvolken. Het LeRoy-huis heeft een heuse bijenstal waarvan 8 bijenkasten van Bart. Buiten is het een kleurig geheel en op dit moment nog rustig wat de bijenvolken betreft. Bart daarentegen is al druk met de voorbereidingen voor het komend voorjaar. Denk aan het in de gaten houden van de bijenstand, bijenkasten repareren, raampjes voorzien van nieuw kunstraat en zo meer. Omdat de meer dan 50 bijenvolken door de hele stad te vinden zijn is Bart een soort van ‘vliegende keeper’ zou je kunnen zeggen.

Naast bijen houden is Bart ook druk met natuureducatie. Er worden maar liefst zo’n 70 tot 80 lessen gegeven aan basisschoolkinderen. Ze krijgen dan les over de bijen waarbij alle zintuigen aan bod komen: kijken, horen, ruiken, voelen en proeven. Het lijkt me een fantastische beleving en ik mag in juni een keer een les bijwonen. Naast deze lessen is vanaf april de cursus urban beekeeping, een jaarlijks terugkerend fenomeen, waarbij de basis van het stadsimkeren onderwezen wordt. Deze bezige Bart vindt naast al deze en nog meer activiteiten ook nog tijd om Sunhives te maken. Een Sunhive of een Weissenseifener Hängekorb is een hangende eivormige korf waarin de bijen hun raten kunnen bouwen zoals zij dat van huis uit in een holle boom zouden doen. Een prachtig stuk vakwerk die op een landgoed niet zou misstaan.

Hoe kijkt Bart aan tegen het gebruik van bijenwas voor mijn doeken? Doe ik de bijen hiermee tekort? Wat is er waar van deze uitspraak die soms over de markt gonst? Hij legt uit dat de bijenwas opnieuw gebruikt wordt voor het maken van kunstraten. Wat over is kan als grondstof dienen voor diverse produkten. Hetzelfde geldt voor de honing. De helft van de honing is voor de bijen zelf, het lijkt wel Honeyland, de film die momenteel in het nieuwe Forum te zien is. De overige honing wordt verkocht en is o.a. te verkrijgen in de Groningen Store in het Forum. Zowel wat bijenwas als honing betreft staat bij Bart de honingbij op de eerste plaats.

Bart zit vol ideeën, met hart voor de natuur, kennisoverdracht m.b.t. biodiversiteit en in het bijzonder de honingbij. Van Bart mag ik wat bijenwas betrekken voor de Bijrol. Met de verkoop van De Bijrol kan ik op termijn een donatie doen ter bevordering van het mooie en zinvolle werk van de Stadsimker. Sowieso kan de Stichting Duurzame Stadsimkerij Groningen wel een BIJdrage gebruiken. Vol inspiratie en met een gerust hart m.b.t. het gebruik van bijenwas ga ik huiswaarts. Ik ben weer helemaal b(l)ij.

opperdepop: kwestie van een eitje DIY

Wat tot nu toe voor mij werkt is het volgende. De spullen die ik nog heb maak ik op. Tegen de tijd dat de bodem in zicht komt, doe ik onderzoek naar een alternatief zonder plastic. Het internet staat vol recepten en DIY’s. Zelfs zo veel dat je gemakkelijk door de bomen het bos niet meer ziet. Voor mij geen hogere wiskunde: ik zoek zeg maar de grootste gemene deler en ga ervan uit dat dat dan waarschijnlijk het beste werkt. Dat probeer ik dan uit en als het me lukt wordt het een blijvertje. Hoe zit dat met eten? In plastic verpakte koekjes koop ik niet meer en wat doe ik dan met ‘het koekje bij de thee?’ Door de recepten voor vla en mayonaise, ga ik wat goo(g)/(ch)elen met eiwitten en eidooiers en ontdek ik verrassende koekjes. Een aantal smakelijke recepten op een rij.

Vanillevla: 900 ml. melk met een stukje van een vanillestok (open snijden, merg eruit schrapen en stokje + merg in de melk) aan de kook brengen. In een glazen kom 100 ml. melk, 75 gram suiker, 40 gram maizena en als laatste 4 eidooiers handmatig mixen met een garde. Als de melk bijna begint te koken, stokje eruit halen. Beetje warme melk aan het mengsel in de glazen kom toevoegen. Vervolgens dit geheel toevoegen aan de warme melk in de pan en nog even laten koken tot de gewenste dikte. Tot slot terug in de glazen kom en meteen afdekken met een deksel of bord. Tenzij je gek bent op een vel. Voor chocoladevla voeg ik nog 50 gram cacaopoeder toe. Op de site van Rutger Bakt zijn ook nog de varianten voor karamelvla, hopjesvla, bitterkoekjesvla en stracciatellavla te vinden. De vla is (h)eerlijk, en om te maken een fluitje van een cent. Een vanillestok is behoorlijke prijzig en dus gebruik ik kleine stukjes ervan. Door ze in een potje met gewone suiker te bewaren, maak ik tegelijkertijd vanillesuiker, dat is pas echt een eitje.

Mayonaise: 1 ei (kakelvers!), 2 theelepels mosterd, 1 eetlepel citroensap, 1 eetlepel azijn, peper, zout, en 300 ml. milde olie in schone glazen pot doen (bijvoorbeeld van augurken) waar de staafmixer in past. De staafmixer op de eidooier zetten en mixen, te beginnen op de bodem. Als het ei gaat binden met de mosterd de staafmixer al mixend héél langzaam omhoogtrekken. Blijven mixen totdat alle olie opgelost is. Variaties mogelijk met yoghurt, knoflook, honing etc. naar keuze. Ik gebruik zelf rijstolie, maar zonnebloemolie of een milde olijfolie kan ook. Circa twee weken houdbaar.

Kokoskoekjes 10 stuks: 2 eiwitten stijfkloppen. 80 gram kokosrasp (kruidenjuwelier op de markt) erdoor roeren met een lepel. Vervolgens 1 eetlepel kokosolie en 3 eetlepels honing er goed door mengen. Met twee eetlepels een soort van ovaaltje maken en deze op de met bakpapier beklede bakplaat vleien. Evt. een klein stukje chocola op de koekjes leggen of na het bakken de koekjes met vloeibare chocola bestrijken. 12 min. in de oven op 175 graden.

Maizenakoekjes 30 stuks: 3 eidooiers, 30 gram suiker, 8 gram vanillesuiker, 65 gram roomboter (kamertemperatuur) en 35 ml. zonnebloemolie mixen met de staafmixer. Hieraan 150 gram maizena en een halve theelepel bakpoeder toevoegen. 15-20 minuten in de oven op 170 graden, af laten koelen en dippen in 150 gram gesmolten chocolade (au bain marie) en vervolgens dit weer dippen in fijne stukjes cornflakes (blender) of iets ander krokants wat je lekker vindt, pinda’s bijvoorbeeld. De koekjes smaken een beetje als bokkepootjes.

Kattetongen 50 stuks: 100 gram roomboter (kamertemperatuur) mixen (staafmixer) met 100 gram poedersuiker, 8 gram vanillesuiker en een snufje zout. Hierna twee eiwitten door dit mengsel mixen en vervolgens de bloem met een spatel handmatig erdoor roeren. Tot slot het geheel in een spuitzak deponeren (is nog wel even een dingetje) en op naar de grande finale: Op twee bakplaten (met bakpapier) strepen van 5 tot 7 centimeter maken op voldoende afstand van elkaar. In de voorverwarmde oven (200 graden) schuiven en 5 tot 6 minuten bakken. Er even bij blijven voor het juiste resultaat, want zodra de randen beginnen te bruinen mogen ze eruit. Twee eiwitten, vijftig koekjes! En, zoals het spreekwoord dan luidt: Als katten muizen, mauwen ze niet.

Stap voor stap ban ik zo steeds meer plastic uit het huis. Er is nog genoeg over, daar niet van. Maar door steeds één ding aan te pakken en die in de herhaling te gooien, lukt het op zo’n manier dat er een nieuwe gewoonte ontstaat. Een kwestie van geduld en een eitje.

ont-moeten

Soms ontmoeten wij elkaar. “Dag mevrouw”. “Dag mijnheer”. “Waar kennen wij elkaar nog maar van?” “Van ooit, van de basisschool, waar onze kinderen op zaten”. “Oh ja”. “U bent al weer iets aan het maken?” “Ja, wacht maar even”, zegt hij. “Ik zal even een mooie voor u uitzoeken”. En hij overhandigt mij een uitnodiging voor de viering van het Chinees Nieuwjaar. In het Forum deze keer. Ik bedank hem. “Als ik kan, dan kom ik”, beloof ik. Earl Blijd heet hij, trainer en coördinator van Bao Trieu/Blijd, Wushu-vereniging waar de Chinese gevechtskunst beoefend wordt.

En een kunst, dat is het. Een week later schuif ik in het Forum tussen het publiek. Ik ben laat en mis de opening. Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door wat ik zie. Stokken en waaiers worden ritmisch en knallend door de ruimte bewogen. Gevolgd door optredens met een geweldige lichaamsbeheersing. En dan tot slot de Drakendans waarbij de dansers, goed op elkaar ingespeeld, de gouden draak tot leven laten komen. Zo rolt hij van de roltrappen van het Forum naar beneden en doet zijn spectaculaire entree. De Gouden Draak gaat achter de Parel van de Wijsheid aan en baant zich een weg over de muur. Rent achter zijn eigen staart aan. Keert in zichzelf, van buiten naar binnen in een spiraalvorm. Beweegt weer naar buiten achter de Parel aan en ontmoet haar uiteindelijk in de eenheid van een dynamische cirkel. Waar de draak in sprookjes vaak voorkomt als monster dat overwonnen moet worden, is de draak in de Drakendans juist een hemels dier dat geluk met zich meebrengt.

Het is het jaar van de Metaal Rat. Omdat 2020 een even getal is, overheerst de Yang, de mannelijke energie. De combinatie van de Rat met Metaal en Yang kan duiden op een sterk en doelgericht jaar lees ik ergens. Vol verwachting open ik thuis het gelukskoekje dat aan het slot van de viering wordt uitgedeeld. Goed nieuws van een dierbare zal mij binnenkort bereiken, luidt de voorspelling binnenin. Glimlachend verorber ik het geluk.

Het jaar 2020 is voor mij begonnen met veel beweging. Een totaal andere energie dan 2019, die voor mij begint met stilstaan. Niets van mezelf moeten. Juist zonder doelen kijken naar waar ik sta en naar wat er op mijn pad komt. Wat past bij mij en wat niet? Ik doe veel inspiratie op tijdens mooie ontmoetingen. En juist in die ontmoetingen vind ik mijn eigen weg terug. Ont-moeten is ook een kunst. Vaak een gevecht met mezelf, want ik moet van mezelf nogal wat. Wat dat betreft kan ik nog wel wat leren van de Chinese vechtkunst. Laat ik dat maar sterk en doelgericht meenemen in het jaar van de Rat: ont-moeten.

toon hermans