snelcursus mondkapjes DIY

Nederland is op oorlogssterkte lijkt het wel. De termen liegen er niet om. Bestrijding, opschalen, noodmaatregelen, crisisberaad, repatriëring, samenscholingsverbod, lockdown, etc. Het Corona-virus is de onzichtbare vijand die bestreden wordt. Wereldwijd. Met inzet van een nieuw leger: de zorg. Daar is heel veel man-, vrouwkracht voor nodig. Het volk wordt gevraagd zoveel mogelijk onder de radar te blijven om het beheersbaar te houden voor het zorgend personeel. Ook het materieel moet op orde gebracht worden. Er is een tekort. Noodoproepen gaan de wereld in.

Mijn idee: samen de zorg ondersteunen zoveel we kunnen. Blijf binnen is het devies. En wat doe je dan met al die ‘vrije’ tijd? Mocht je altijd al eens het idee gehad hebben: ik wil leren naaien, dan is dit je kans: een snelcursus mondkapjes. Voor de zorg, voor je zelf, voor je buren. Níet dat het volledige bescherming biedt tegen het Corona-virus. Wél om de kans te verkleinen dat iemand anders besmet wordt en om een signaal af te geven: houdt afstand!

Benodigdheden: karton, schrijfpen, dunne lakenstof 100% katoen (mag ook met een kleurtje), schaar, knopspelden, naaimachine, naaimachinegaren, naaimachinenaalden. En biaisband, lintjes, platte veters, elastiek.

Vooraf een tip voor als je de smaak te pakken krijgt en nog veel meer wilt maken: Werk in serie. Eerst alles aftekenen. Dan alles knippen. Spelden. Naaien. Etc. Er is veel tijd te besparen door één handeling achter elkaar uit te voeren. Denk daarbij vooral ook aan kettingnaaien. En heel belangrijk: Werk met schone handen en schone materialen!

Voorbereiding. Knip 2 stukken karton van 19cm x 21cm voor de buitenkant en 19cm x 18cm voor de binnenkant. Leg het karton op de stof en trek met een pen het karton om. Kies een kleurtje voor de buitenkant en wit voor de binnenkant. Knip de lapjes uit. Knip bandjes van 45 cm elk. Per lapje heb je 4 stuks nodig.

Uitvoering. Leg de twee lappen op elkaar en zet in het midden een speld. Stik de naad dicht. Stik zoompjes in onder- en bovenstof. Vouw de omslag (voor het filter) om en zet in het midden vast met een speld. Zet in de hoeken op de witte stof 4 bandjes met spelden vast. Leg de vrolijke stof erover heen en verplaats de spelden. Stik de zijnaden. Op de plek van de bandjes even heen en weer stikken. Knip de 2 hoekjes schuin af. Keer het mondkapje binnenste buiten. Maak 3 plooien en zet ze in het midden vast met 3 spelden. Stik de zijnaden. Pers de mondkapjes met het strijkijzer.

Voor je het mondkapje gebruikt je handen goed wassen. In de opening is ruimte om een filter te plaatsen. Je kunt hiervoor een papieren zakdoekje gebruiken. Na gebruik het zakdoekje weggooien. Het mondkapje na gebruik uitkoken in een pan met heet water, oprollen in een schone theedoek, uithangen en laten drogen voor de volgende dag.

Deel deze snelcursus zo veel als je kunt in het kader van jouw zorg, mijn zorg. Er zijn diverse methoden in omloop, dit is er één. Zoek of maak zelf leuke lapjes, geniet van het creëren en deel de mondkapjes uit in jouw omgeving. Denk aan de huisartsenpraktijk, de thuiszorg, etc. Kijk en informeer zelf wat waar nodig is. En als je erop uit moet: Doe alsof je zelf het virus hebt, houdt afstand. Draag een mondkapje in een omgeving waar meerdere mensen zich bevinden. Help het zorgleger zorgen. Letterlijk een kwestie van leven en dood. Jij maakt het verschil. DIY, Do It Yourself. Uch, uch, uch.

GEEF DE ZORG LUCHT !

Buurman & Buurman Ziek

Buurman en Buurman. De klussers die zich vol overgave storten in het oplossen van allerlei problemen. Om hierbij uiteindelijk van de regen in de drup te belanden. Ik kan erg genieten van de animaties en de begeleidende stemmen van Kees Prins en Siem van Leeuwen. Buurman en Buurman, altijd vol ideeën en onder alle omstandigheden behulpzaam. En… ze blijven positief, wat er ook gebeurt. In deze tijd waarin het Coronavirus een hot item is kijk ik naar Buurman en Buurman ziek. A je to !

“Ik ga thee voor je maken” uit Buurman en Buurman Ziek

We proberen het van tijd tot tijd. Het gesprek even op iets anders te brengen. Binnen een paar minuten gaat het weer over het Coronavirus dat meer en meer om zich heen grijpt. De maatregelen die bijna van uur tot uur aangescherpt worden. Landen en luchtruimen die op slot gaan. Wat op zichzelf de lucht wel lekker zuivert, maar dat terzijde. Universiteiten, hogescholen, sport en culturele evenementen, alles wordt stilgelegd. Het beroep op mensen om zoveel mogelijk onnodig contact te vermijden. Tijd rekken om ziekenhuizen hun voorzorgsmaatregelen te kunnen laten nemen. Achter de schermen wordt koortsachtig gewerkt. Tot nader order wordt voor de komende twee weken alles opgeschort wat kan wachten. Voor het belang van ons allemaal.

En wat kan wachten en wat is de eerste levensbehoefte? Zorg voor ons lichaam, ons voedsel en onze veiligheid liggen aan de basis van ons bestaan. En zo worden in tijden van crisis de dragende krachten van onze maatschappij heel zichtbaar: Mensen die werken in de zorg, mensen die bijdragen aan de voedselvoorziening, mensen die zorg dragen voor onze veiligheid en mensen die helpen om deze mensen hun werk te kunnen laten doen. Dit alles in de breedste zin van het woord, vul de beroepen zelf maar in. Beroepen die maatschappelijk het meest gewaardeerd worden, maar financieel merkwaardig genoeg niet bepaald aan de top van de ladder vertoeven.

“Zo, lekker warm, dat je goed kan uitzieken” uit Buurman en Buurman Ziek

Terwijl ik mijn wekelijkse boodschappen doe, zie ik lege schappen en mensen die voor een half jaar toiletpapier in huis halen. Ik kijk er vol verwondering naar. Toegegeven, ook ik heb mijn basisvoorraad rijst en beschuiten op orde, wat eet je nog meer als je ziek bent…? Met het boek van Rutger Bregman ‘De meeste mensen deugen’ in gedachten, schort ik mijn oordeel even op. Want, het zou zo maar kunnen, dat de mensen die ik groots zie inslaan tegelijk boodschappen doen voor de mensen waar zij zorg voor dragen. Ik heb het hier over de mantelzorgers en daar zijn er nogal wat van in Nederland. Een tijd van crisis legt namelijk ook iets anders bloot: solidariteit, samenwerking, steunbetuiging. De behoefte aan menselijk contact wordt op dit moment afgeraden, maar wordt op diverse andere manieren vormgegeven.

Waar het filmpje ‘Buurman & Buurman Ziek’ fictief is en een lach op mijn gezicht tovert, is de volgende situatie waarvan ik getuige ben real live en hartverwarmend. Lees mee: Hé buur. Als werknemer in de zorg ben jij een risico geval. [knipoog] En heel belangrijk. [applaus] Dus als ik ergens mee kan helpen als je langere dagen moet maken dan normaal hoor ik het graag. Boodschappen doen of koken etc. [duimpje omhoog] Ook als je ziek geworden bent blijft het aanbod staan. Einde app. Begin verbinding.

“Voor mekaar! A je to!” uit Buurman en Buurman Ziek

 A je to! Vrij vertaald uit het Tjechisch naar het Nederlands : ‘voor elkaar of ‘opgelost’. Het bijbehorende gebaar is zo gek nog niet ter begroeting van elkaar in deze dagen. Buurman en Buurman. Hoe onhandig misschien ook, we kunnen altijd wat voor elkaar betekenen. ‘Spread the word’. Delen mag, graag zelfs deze keer. Om elkaar te ‘besmetten’ met onze menselijkheid. Hé buur… A je to!

b(l)ij de stadsimker

Met De Bijrol bijenwasdoeken wil ik bijdragen aan het terugdringen van plastic en aluminium. Ik impregneer de doeken o.a. met bijenwas en ik heb het plan opgevat om iets terug te doen voor die ijverige leveranciers van deze was. Vandaag ontmoet ik de Stadsimker van Groningen, Bart van Egteren. Om meteen maar met de deur in huis te vallen: hij heeft meer dan 50 bijenvolken waar hij zorg voor draagt. Goed voor pak ‘m beet 3 miljoen Grûnneger iemen, oftewel honingbijen. In het sfeervolle LeRoy-huis in Lewenborg vertelt hij over zijn werkzaamheden.

Op diverse plekken in de stad heeft Bart bijenvolken. Het LeRoy-huis heeft een heuse bijenstal waarvan 8 bijenkasten van Bart. Buiten is het een kleurig geheel en op dit moment nog rustig wat de bijenvolken betreft. Bart daarentegen is al druk met de voorbereidingen voor het komend voorjaar. Denk aan het in de gaten houden van de bijenstand, bijenkasten repareren, raampjes voorzien van nieuw kunstraat en zo meer. Omdat de meer dan 50 bijenvolken door de hele stad te vinden zijn is Bart een soort van ‘vliegende keeper’ zou je kunnen zeggen.

Naast bijen houden is Bart ook druk met natuureducatie. Er worden maar liefst zo’n 70 tot 80 lessen gegeven aan basisschoolkinderen. Ze krijgen dan les over de bijen waarbij alle zintuigen aan bod komen: kijken, horen, ruiken, voelen en proeven. Het lijkt me een fantastische beleving en ik mag in juni een keer een les bijwonen. Naast deze lessen is vanaf april de cursus urban beekeeping, een jaarlijks terugkerend fenomeen, waarbij de basis van het stadsimkeren onderwezen wordt. Verder vergadert Bart regelmatig met de Stichting Groningen Bij-o-divers, die als doel heeft de biodiversiteit in de stad Groningen te bevorderen. Deze bezige Bart vindt naast al deze en nog meer activiteiten ook nog tijd om Sunhives te maken. Een Sunhive of een Weissenseifener Hängekorb is een hangende eivormige korf waarin de bijen hun raten kunnen bouwen zoals zij dat van huis uit in een holle boom zouden doen. Een prachtig stukje vakwerk die op een landgoed niet zou misstaan.

Imker en ambassadeur biodiversiteit (NBV) Marjolein de Jong is inmiddels ook aangeschoven. Hoe kijken Bart en Marjolein aan tegen het gebruik van bijenwas voor mijn doeken? Doe ik de bijen hiermee tekort? Wat is er waar van deze uitspraak die soms over de markt gonst? Ze leggen uit dat de bijenwas opnieuw gebruikt wordt voor het maken van kunstraten. Wat over is kan als grondstof dienen voor diverse produkten. Hetzelfde geldt voor hun honing ‘Stadsgoud’. De helft van de honing is voor de bijen zelf, het lijkt wel Honeyland, de film die momenteel in het nieuwe Forum te zien is. De overige honing wordt verkocht, in het geval van Bart en Marjolein in de Groningen Store in het Forum. Zowel wat bijenwas als honing betreft staat bij hen de honingbij op de eerste plaats.

Bart en Marjolein zitten boordevol ideeën, een ‘goud’ duo als je het mij vraagt, met hart voor de natuur, kennisoverdracht m.b.t. biodiversiteit en in het bijzonder de honingbij. Van Bart mag ik wat bijenwas betrekken voor de Bijrol. Met de verkoop van De Bijrol kan ik op termijn een donatie doen ter bevordering van het mooie en zinvolle werk van de Stadsimker. Vol inspiratie en met een gerust hart m.b.t. het gebruik van bijenwas ga ik huiswaarts. Ik ben weer helemaal b(l)ij.

opperdepop: kwestie van een eitje DIY

Wat tot nu toe voor mij werkt is het volgende. De spullen die ik nog heb maak ik op. Tegen de tijd dat de bodem in zicht komt, doe ik onderzoek naar een alternatief zonder plastic. Het internet staat vol recepten en DIY’s. Zelfs zo veel dat je gemakkelijk door de bomen het bos niet meer ziet. Voor mij geen hogere wiskunde: ik zoek zeg maar de grootste gemene deler en ga ervan uit dat dat dan waarschijnlijk het beste werkt. Dat probeer ik dan uit en als het me lukt wordt het een blijvertje. Hoe zit dat met eten? In plastic verpakte koekjes koop ik niet meer en wat doe ik dan met ‘het koekje bij de thee?’ Door de recepten voor vla en mayonaise, ga ik wat goo(g)/(ch)elen met eiwitten en eidooiers en ontdek ik verrassende koekjes. Een aantal smakelijke recepten op een rij.

Vanillevla: 900 ml. melk met een stukje van een vanillestok (open snijden, merg eruit schrapen en stokje + merg in de melk) aan de kook brengen. In een glazen kom 100 ml. melk, 75 gram suiker, 40 gram maizena en als laatste 4 eidooiers handmatig mixen met een garde. Als de melk bijna begint te koken, stokje eruit halen. Beetje warme melk aan het mengsel in de glazen kom toevoegen. Vervolgens dit geheel toevoegen aan de warme melk in de pan en nog even laten koken tot de gewenste dikte. Tot slot terug in de glazen kom en meteen afdekken met een deksel of bord. Tenzij je gek bent op een vel. Voor chocoladevla voeg ik nog 50 gram cacaopoeder toe. Op de site van Rutger Bakt zijn ook nog de varianten voor karamelvla, hopjesvla, bitterkoekjesvla en stracciatellavla te vinden. De vla is (h)eerlijk, en om te maken een fluitje van een cent. Een vanillestok is behoorlijke prijzig en dus gebruik ik kleine stukjes ervan. Door ze in een potje met gewone suiker te bewaren, maak ik tegelijkertijd vanillesuiker, dat is pas echt een eitje.

Mayonaise: 1 ei (kakelvers!), 2 theelepels mosterd, 1 eetlepel citroensap, 1 eetlepel azijn, peper, zout, en 300 ml. milde olie in schone glazen pot doen (bijvoorbeeld van augurken) waar de staafmixer in past. De staafmixer op de eidooier zetten en mixen, te beginnen op de bodem. Als het ei gaat binden met de mosterd de staafmixer al mixend héél langzaam omhoogtrekken. Blijven mixen totdat alle olie opgelost is. Variaties mogelijk met yoghurt, knoflook, honing etc. naar keuze. Ik gebruik zelf rijstolie, maar zonnebloemolie of een milde olijfolie kan ook. Circa twee weken houdbaar.

Kokoskoekjes 10 stuks: 2 eiwitten stijfkloppen. 80 gram kokosrasp (kruidenjuwelier op de markt) erdoor roeren met een lepel. Vervolgens 1 eetlepel kokosolie en 3 eetlepels honing er goed door mengen. Met twee eetlepels een soort van ovaaltje maken en deze op de met bakpapier beklede bakplaat vleien. Evt. een klein stukje chocola op de koekjes leggen of na het bakken de koekjes met vloeibare chocola bestrijken. 12 min. in de oven op 175 graden.

Maizenakoekjes 30 stuks: 3 eidooiers, 30 gram suiker, 8 gram vanillesuiker, 65 gram roomboter (kamertemperatuur) en 35 ml. zonnebloemolie mixen met de staafmixer. Hieraan 150 gram maizena en een halve theelepel bakpoeder toevoegen. 15-20 minuten in de oven op 170 graden, af laten koelen en dippen in 150 gram gesmolten chocolade (au bain marie) en vervolgens dit weer dippen in fijne stukjes cornflakes (blender) of iets ander krokants wat je lekker vindt, pinda’s bijvoorbeeld. De koekjes smaken een beetje als bokkepootjes.

Kattetongen 50 stuks: 100 gram roomboter (kamertemperatuur) mixen (staafmixer) met 100 gram poedersuiker, 8 gram vanillesuiker en een snufje zout. Hierna twee eiwitten door dit mengsel mixen en vervolgens de bloem met een spatel handmatig erdoor roeren. Tot slot het geheel in een spuitzak deponeren (is nog wel even een dingetje) en op naar de grande finale: Op twee bakplaten (met bakpapier) strepen van 5 tot 7 centimeter maken op voldoende afstand van elkaar. In de voorverwarmde oven (200 graden) schuiven en 5 tot 6 minuten bakken. Er even bij blijven voor het juiste resultaat, want zodra de randen beginnen te bruinen mogen ze eruit. Twee eiwitten, vijftig koekjes! En, zoals het spreekwoord dan luidt: Als katten muizen, mauwen ze niet.

Stap voor stap ban ik zo steeds meer plastic uit het huis. Er is nog genoeg over, daar niet van. Maar door steeds één ding aan te pakken en die in de herhaling te gooien, lukt het op zo’n manier dat er een nieuwe gewoonte ontstaat. Een kwestie van geduld en een eitje.

ont-moeten

Soms ontmoeten wij elkaar. “Dag mevrouw”. “Dag mijnheer”. “Waar kennen wij elkaar nog maar van?” “Van ooit, van de basisschool, waar onze kinderen op zaten”. “Oh ja”. “U bent al weer iets aan het maken?” “Ja, wacht maar even”, zegt hij. “Ik zal even een mooie voor u uitzoeken”. En hij overhandigt mij een uitnodiging voor de viering van het Chinees Nieuwjaar. In het Forum deze keer. Ik bedank hem. “Als ik kan, dan kom ik”, beloof ik. Earl Blijd heet hij, trainer en coördinator van Bao Trieu/Blijd, Wushu-vereniging waar de Chinese gevechtskunst beoefend wordt.

En een kunst, dat is het. Een week later schuif ik in het Forum tussen het publiek. Ik ben laat en mis de opening. Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door wat ik zie. Stokken en waaiers worden ritmisch en knallend door de ruimte bewogen. Gevolgd door optredens met een geweldige lichaamsbeheersing. En dan tot slot de Drakendans waarbij de dansers, goed op elkaar ingespeeld, de gouden draak tot leven laten komen. Zo rolt hij van de roltrappen van het Forum naar beneden en doet zijn spectaculaire entree. De Gouden Draak gaat achter de Parel van de Wijsheid aan en baant zich een weg over de muur. Rent achter zijn eigen staart aan. Keert in zichzelf, van buiten naar binnen in een spiraalvorm. Beweegt weer naar buiten achter de Parel aan en ontmoet haar uiteindelijk in de eenheid van een dynamische cirkel. Waar de draak in sprookjes vaak voorkomt als monster dat overwonnen moet worden, is de draak in de Drakendans juist een hemels dier dat geluk met zich meebrengt.

Het is het jaar van de Metaal Rat. Omdat 2020 een even getal is, overheerst de Yang, de mannelijke energie. De combinatie van de Rat met Metaal en Yang kan duiden op een sterk en doelgericht jaar lees ik ergens. Vol verwachting open ik thuis het gelukskoekje dat aan het slot van de viering wordt uitgedeeld. Goed nieuws van een dierbare zal mij binnenkort bereiken, luidt de voorspelling binnenin. Glimlachend verorber ik het geluk.

Het jaar 2020 is voor mij begonnen met veel beweging. Een totaal andere energie dan 2019, die voor mij begint met stilstaan. Niets van mezelf moeten. Juist zonder doelen kijken naar waar ik sta en naar wat er op mijn pad komt. Wat past bij mij en wat niet? Ik doe veel inspiratie op tijdens mooie ontmoetingen. En juist in die ontmoetingen vind ik mijn eigen weg terug. Ont-moeten is ook een kunst. Vaak een gevecht met mezelf, want ik moet van mezelf nogal wat. Wat dat betreft kan ik nog wel wat leren van de Chinese vechtkunst. Laat ik dat maar sterk en doelgericht meenemen in het jaar van de Rat: ont-moeten.

toon hermans

einstein – één steen

“Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg” Albert Einstein

Het regent in Australië. Eindelijk. ‘Cats and dogs’, dat dan weer wel. Scott Morrison, de premier van Australië ligt onder vuur. Zijn regering doet te weinig m.b.t. klimaatverandering is de kritiek en draagt zo bij aan de condities waarin bosbranden makkelijk kunnen ontstaan. Het is niet geloofwaardig om klimaatverandering direct verantwoordelijk te stellen voor een individuele bosbrand is zijn visie, zo lees ik in een landelijke krant van december 2019. Morrison stelt dat Australië slechts verantwoordelijk is voor 1,3 procent van de wereldwijde CO² -uitstoot en dat een snellere reductie geen merkbaar effect zal hebben op de branden, vermeldt het krantenbericht.

Ik ben begonnen met bijenwasdoeken verkopen. Ik red er de wereld niet mee. Ja, dat is zo. Maar als ik dat blijf zeggen, zodat het voor mij een reden wordt om niets te doen, dan blijft het ook zo. Dus maak ik bijenwasdoeken. Om met elke verkochte doek misschien een rol aluminium- of vershoudfolie uit de wereld te helpen. De Bijrol.

Gisteren heb ik deelgenomen aan een trainingsdag met als thema het tekenen van familieopstellingen. Familiesystemen inzichtelijk maken. Knopen ontwarren. Wat is mijn plek in het familiesysteem? Ik heb veel tijdens de training geleerd en nieuwe werkvormen, technieken en inspiratie opgedaan. En ook hier: Als er één ding verandert, dan verandert alles.

De Australische premier lijkt inmiddels zijn mening bijgesteld te hebben t.o.v. de klimaatverandering en de menselijke bijdrage daaraan. Opdat het zijn heetgeb(l)akerd land goed mag doen. Eén steentje, die in het water geworpen wordt, veroorzaakt een rimpeling die weleens verder zou kunnen reiken dan je in eerste instantie doet vermoeden. ‘Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg’. Uitspraak van een man die wel wat ‘steentjes’ in de wereld geworpen heeft: Einstein, briljant kapsel, briljant brein en een briljante naam als je het mij vraagt. Einstein – één steen…, één steen…, één steen…

KENNISMAKEN MET

Anja van Beek van KIJK7, Praktijk voor Kunst en Communicatie. In mijn eigen leven heb ik ervaren hoe belangrijk het is om geestelijk en lichamelijk in beweging te blijven. Als coach en kunstwerker bied ik daarom creatieve activiteiten aan voor mensen die willen werken aan hun persoonlijke ontwikkeling en/of behoefte hebben aan begeleiding op een bepaald moment in hun leven. Mijn uitgangspunt is dat ieder mens een eigen wijsheid in zich heeft en dat levenskunst voor iedereen is weggelegd. Het is mijn missie om mensen een natuurlijke verbinding met zichzelf en de wereld om hen heen te laten ontdekken en te laten herstellen.

te hooi en te g(r)as

Dat moment dat je wenst dat je kunt zeggen “dat hebben de kabouters gedaan”. Dat je lekker bezig bent met iets, terwijl de was de wasmand uitpuilt, de stof onder het bed begint rond te dwarrelen, het toilet roept om een schoonmaakbeurt, en de boodschappen die in huis gehaald moeten worden zich alleen maar opstapelen in je hoofd. Als ik denk aan die kabouters denk ik aan Rien Poortvliet die daar ooit prachtige boeken over gemaakt heeft. Het boek Te Hooi en te Gras is ook van zijn hand. Een boek over boeren, vee en boerderijen en zo meer. Zoals we de boeren nu niet meer zien werken, maar waar menigeen misschien toch wel stiekem een beetje heimwee naar heeft. Terug in de tijd van opa’s en opoe’s.

Zoals daar is de hooikist. Een houten kist gevuld met hooi en die gebruikt werd om voedsel, die eerst op temperatuur gebracht was, te laten garen zonder dat daar verder gas of electriciteit aan te pas kwam. In meer moderne tijden werd hier ook het bed voor gebruikt en werd een pan met eten in dekens gewikkeld. Om het uren later warm en kant en klaar te kunnen nuttigen. Ontdekken dat een gebruik van vroeger zó goed is, dat deze het waard is om in ere te herstellen.

Ik ga aan de slag. Mijn eigen hooikist maken. Ik heb weinig tijd en zoek snel een kartonnen doos, een fleece deken en oude kranten. Op de ochtend van de Tweede Kerstdag laat ik stoofpeertjes een half uur koken en stop vervolgens het pannetje lekker in. ’s Avonds zijn de peertjes prachtig rood en nog lekker warm. Het werkt! De dagen erna houd ik boerenkool en soep warm. Ik laat eigengemaakte citroenolie trekken. En ik maak mijn eigen groentebouillon van opgespaarde restjes groente. Dat alles in de geïmproviseerde hooikist. Magisch vind ik het.

Groningers weten als geen ander dat de gasvoorraad niet onuitputtelijk is. Ik probeer te hooi en te gras alternatieven uit die voor mij werken op het gebied van ‘lief zijn voor de natuur’. En zo doet een oude kartonnen doos – van ooit een kerstpakket – dienst als de beste bezuiniging op gas ooit. Dat geeft, niet alleen met de kerstdagen maar het hele jaar door, een zeer feestelijk gevoel. Tegelijk een bezuiniging in tijd trouwens, want ik heb er geen omkijken meer naar. Dit moment. Mijn wens. Zeg maar een oude kabouter die het werk doet, maar dan in het jasje van 2020.

Op ‘hooikistavontuur’ kom ik in december een filmpje tegen over De Hooimadam. Het lijkt me leuk om zoiets zelf te gaan maken met mijn eigen stofjes en schapenwol van de Groninger stadskudde. Mijn buur(t)man brengt mij de afgelopen week zomaar spontaan een kersvers exemplaar omdat bij hem alleen de katten erin liggen en “wie weet kan jij er wat mee”. Op een verjaardag, gister nog, vertelt iemand over De Hooimadam. Drie maal recht is scheepsrecht. De kerstdozen kunnen weer op zolder. De Hooimadam, daar moet ik zeker wat mee…

opgeruimd het nieuwe jaar in

Onderweg voor de laatste boodschapjes aan het eind van het jaar zie ik een oudere man in een felgekleurd gemeentehesje. Bewapend met een karretje en afvalgrijper loopt hij langs de bosjes. Ik fiets terug, stap af en spreek hem aan. Hij vertelt mij lachend dat hij na een werkzaam leven ‘eigen baas’ is en – met steun van de gemeente – dit nu op vrijwillige basis doet. Hij is al bezig met de tweede afvalzak deze morgen. De eerste zat snel vol met o.a. een twintigtal drankflessen, achtergelaten na een ‘feestje’. We hebben het over het terugdringen van afval en plastics. De afvalzakken die hij vult, hergebruikt hij net zolang tot ze echt stuk zijn. De rol die hij van de gemeente gekregen heeft is nog lang niet op. Het is koud en ik vervolg mijn weg. Wat een mooi initiatief. En wat een schril contrast met een geheel ander karretje waar even later mijn blik op valt.

Boodschapjes in de tas, andere weg terug naar huis. Zie ik warempel weer eenzelfde karretje. Ditmaal vergezeld door drie afvalgrijpers en drie jonge mensen. Ik stap af en ga ook met hen in gesprek. Andere bosjes, zelfde verhaal. Veel afval die achtergelaten wordt. Veel sigarettenpeuken ook. Ze hebben nog niet veel ‘meters gemaakt’, maar afval des te meer. Hoe zijn ze tot dit initiatief gekomen? Ze zijn lid van Zero Waste Groningen. Via deze Facebooksite worden er diverse evenementen georganiseerd, waarvan dit er eentje is. Gemeente Groningen, MilieuStewards, Afvalcaddy zijn zo wat termen die tussen het oprapen van afval met mij uitgewisseld worden en waarvan meer te lezen is op de website Groningen Schoon Dankzij Mij.

Ik mag van de Zero Waste groep foto’s maken. Ze doen dit naast hun werk of studie in wisselende samenstelling op wisselende tijdstippen. Helden! Na onze ontmoeting en foto’s waarbij mij een blik gegund wordt in de afvalzakken fiets ik opgeruimd naar huis. Hoewel ik nog geen vuiltje van de straat geplukt heb. Het nieuwe jaar kan wel wat opruimacties gebruiken. Zero Waste Groningen. Om te beginnen…