aanhaken en verbinden

Afgelopen drie jaar in de schoolbanken gezeten. Diploma gehaald: Coach Beeldend. Tot de zomer workshops gegeven, dingetjes uitgeprobeerd. Me verdiept in de zakelijke kant van mijn eigen bedrijf. En me vervolgens ‘stil’ laten vallen. Omdat ik het even niet meer wist. Mezelf neerzetten in een schreeuwerige samenleving zonder zelf te gaan schreeuwen. Op zoek naar ‘the shape of my heart’ om zo maar te zeggen. Gecreëerd, gelezen, getuinierd, muziek geluisterd, van de zon genoten, opgeruimd en zo meer. Van alles, behalve plannen maken. Stil proberen te worden van binnen en dat valt niet mee met zoveel gedachten en emoties die telkens weer spelen in het leven van de dag. Een komen en een gaan. Mijn ongeduld en verwachtingen beteugelen. En daardoor weer open staan voor wat er op mijn pad komt. Voelen waar het voor mij klopt en waar niet.

En viel mijn oog op een burgerinitiatief die in de zomer 2018 De Allergrootste Deken van de Wereld wil neerleggen in Leeuwarden, de Culturele Hoofdstad van Europa in 2018. Het streven is om 10.000 gehaakte éénpersoons dekens (1.40m x 2.00m) te verzamelen. Het doel van het burgerinitiatief is het verbinden van mensen, het resultaat is een deken. Na deze uitdaging worden de dekens geschonken aan diverse goede doelen die de dekens uitdelen aan mensen die aandacht en/of een deken nodig hebben. Inmiddels zijn er al duizenden dekens gehaakt in binnen- en buitenland. Op de Facebooksite van De Grootste Deken van de Wereld zijn de resultaten te bewonderen en worden de initiatieven gedeeld.

Die dekens visualiseren de KRACHT, WARMTE, VERBINDING, KLEUR en DIVERSITEIT van een samenleving. Daar gaat het kloppen bij mij. Persoonlijk verbind ik me ook nog met mijn textiele roots: mijn oma haakte heel wat af en mijn moeder, coupeuse, was er ook niet onbekend mee. De laatste had een mooi gedicht (auteur mij onbekend) waaraan ik meteen moest denken.

De wereld kan wel wat van bovenstaande vrouwenkracht gebruiken en dus sluit ik me graag bij het burgerinitiatief aan. Elk verloren minuutje haak ik weer een lapje. En de komende tijd ga ik meer mensen daarvoor enthousiast maken want de uitdaging ligt er nog steeds. De teller staat op 4210, nog een aantal te gaan t/m mei 2018. Daarbij is het niet gezegd dat alleen vrouwen hierbij betrokken zijn. Zo haalt Veenstra Transport de dekens op in diverse Nederlandse steden, worden de dekens van Malta meegenomen met een het “aardappelproject” uit LWD2018 en worden er steeds meer lapjes en dekens ingeleverd bij de bibliotheken. De Gemeente Leeuwarden heeft een perfecte opslagruimte geregeld waar studenten Transport&Logistiek van het ROC Friesland College uit Heerenveen gaan zorgen voor inname, registratie, labeling, opslag, transport en de logistiek.

De twee vrouwelijke initiatiefneemsters Esmeralda de Vries en Monique van der Hoek staan hun mannetje en zetten het vierkantje van 10cm x 10cm om in zo’n 5 voetbalvelden vol verbinding. Mannen, vrouwen, studenten, kinderen… van jong tot oud zijn velen bij dit mooie project betrokken. Ben je, net als ik, enthousiast geraakt en wil je ook aanhaken? Ga dan voor meer informatie naar www.facebook.com/GGDW2018 of stuur mij een berichtje. Als je niet zelf wilt haken, dan kun je ook garen of haaknaalden beschikbaar stellen. Hoe dan ook, hou je haaks!

en dan – verder

EN DAN

AAN VIER EN VIJF MEI
HANDEN GEVEN,
VOGEL – VRIJ,
‘T HERDENKEN VOORBIJ

VERDER

waanzin

“Onze voorouders hebben ons geleerd dat herdenken van het verleden ook het vieren van de toekomst is… Herdenken betekent niet dat je je ogen en je hart naar het verleden richt, het is niet een doelloos terugblikken op momenten van een lach of een traan. Het geheugen is een van de zeven leidraden waarover het menselijk hart beschikt om zijn weg te zoeken. De andere zes zijn: oprechtheid, fatsoen, volharding, loyaliteit, respect voor jezelf en voor de ander, en de liefde.”  Citaat uit: ‘Steen, papier, schaar’ van Inés Garland.

hello sunshine!

IMG_5563 (1)Ooit weleens in een vliegtuig gezeten? Het opstijgen, de wielen los van de grond, hoger, steeds hoger, de huizen onder je kleiner, steeds kleiner, de wolken door en dan… een adembenemend schouwspel van lucht, wolken en zon. De intense kleuren en het verblindende licht. Helderheid. Een plek om eindeloos in te verblijven zo mooi. Onaangetast. Het vliegtuig die daar doorheen kruist. De vier elementen optima forma. Eenmaal weer geland op de aarde is het bijna niet voor te stellen dat zoiets groots zich boven je bevindt. De eerste keer dat ik vloog drong het besef tot me door dat de zon dus altijd schijnt!
Ik mag daar graag aan denken op van die dagen vol regen, hagel en donkere luchten. Van die dagen waarop het lijkt dat de zon een tijdje op vakantie is en dat ik hem bijna wel de lucht uit kan kijken. Of in een donkere nacht waarbij de zon de maan en een ander deel van de wereld in het licht zet.
De zon die altijd schijnt, maar zich niet altijd laat zien. Het is net als met ‘donkere’ emoties. Verdriet, boosheid, teleurstelling, angst en zo meer die als donkere wolken ineens je leven binnen schuiven. En je zodanig in beslag nemen dat je de zon een beetje kwijtraakt. Soms van voorbijgaande aard, soms van langere duur.
Ik stel me zo voor dat die zon zich ergens deep-down-under in ieder mens bevindt. De zon, het licht, de ziel, god, de energie, de bron… hoe je het ook maar wilt noemen. Een beetje zweverig? Net als het vliegtuig een beperkte duur onder de zon kan verblijven -want bedoeld om ergens weer te landen- is het voor mensen ook vaak van korte duur om een glimpje van die zon op te vangen. In jezelf, of bij de ander. Achter de wolken schijnt de zon. Bij iedereen, altijd. Dag en nacht. Weer of geen weer. Een dimensie achter de aardse dimensie. En daar word ik persoonlijk dan weer heel vrolijk van. Op naar de wolken en daar voorbij! Maar wel met de poten in de klei.