en dan – verder

EN DAN

AAN VIER EN VIJF MEI
HANDEN GEVEN,
VOGEL – VRIJ,
‘T HERDENKEN VOORBIJ

VERDER

waanzin

“Onze voorouders hebben ons geleerd dat herdenken van het verleden ook het vieren van de toekomst is… Herdenken betekent niet dat je je ogen en je hart naar het verleden richt, het is niet een doelloos terugblikken op momenten van een lach of een traan. Het geheugen is een van de zeven leidraden waarover het menselijk hart beschikt om zijn weg te zoeken. De andere zes zijn: oprechtheid, fatsoen, volharding, loyaliteit, respect voor jezelf en voor de ander, en de liefde.”  Citaat uit: ‘Steen, papier, schaar’ van Inés Garland.

hello sunshine!

IMG_5563 (1)Ooit weleens in een vliegtuig gezeten? Het opstijgen, de wielen los van de grond, hoger, steeds hoger, de huizen onder je kleiner, steeds kleiner, de wolken door en dan… een adembenemend schouwspel van lucht, wolken en zon. De intense kleuren en het verblindende licht. Helderheid. Een plek om eindeloos in te verblijven zo mooi. Onaangetast. Het vliegtuig die daar doorheen kruist. De vier elementen optima forma. Eenmaal weer geland op de aarde is het bijna niet voor te stellen dat zoiets groots zich boven je bevindt. De eerste keer dat ik vloog drong het besef tot me door dat de zon dus altijd schijnt!
Ik mag daar graag aan denken op van die dagen vol regen, hagel en donkere luchten. Van die dagen waarop het lijkt dat de zon een tijdje op vakantie is en dat ik hem bijna wel de lucht uit kan kijken. Of in een donkere nacht waarbij de zon de maan en een ander deel van de wereld in het licht zet.
De zon die altijd schijnt, maar zich niet altijd laat zien. Het is net als met ‘donkere’ emoties. Verdriet, boosheid, teleurstelling, angst en zo meer die als donkere wolken ineens je leven binnen schuiven. En je zodanig in beslag nemen dat je de zon een beetje kwijtraakt. Soms van voorbijgaande aard, soms van langere duur.
Ik stel me zo voor dat die zon zich ergens deep-down-under in ieder mens bevindt. De zon, het licht, de ziel, god, de energie, de bron… hoe je het ook maar wilt noemen. Een beetje zweverig? Net als het vliegtuig een beperkte duur onder de zon kan verblijven -want bedoeld om ergens weer te landen- is het voor mensen ook vaak van korte duur om een glimpje van die zon op te vangen. In jezelf, of bij de ander. Achter de wolken schijnt de zon. Bij iedereen, altijd. Dag en nacht. Weer of geen weer. Een dimensie achter de aardse dimensie. En daar word ik persoonlijk dan weer heel vrolijk van. Op naar de wolken en daar voorbij! Maar wel met de poten in de klei.

verzamelaar

Mijn huis ligt vol ideeën. Een zak vol lege plastic flesjes… wat zal ik er van maken? Een lamp? Mijn brein gaat op hol en een ontwerp wordt geboren. Of vaasjes? Met elk een eigen karakter? Oeh, hier word ik vrolijk van. Op Koningsdag kocht ik vorig jaar twee zakken vol reageerbuisjes. Het fantaseren wat ik er mee zou kunnen doen is een feestje op zich. Om van mijn verzamelingen maar niet te spreken: stiftdoppen, kurken, allerlei soorten papier, krantenknipsels, foto’s etc. Ik ben een verzamelaar van ideeën. Waardeloos materiaal is voor mij een uitnodiging om er weer iets nieuws van te willen maken. Een museum in mijn hoofd. Heel mooi en een kijkje waard. In onze woonkamer is een gedeelte van de wand betimmerd met spaanplaat. Om er iets moois van te maken.  Misschien ken je het boek: Krokodil en het meesterwerk  van Max Velthuijs (zie foto). Een geweldig boek. Olifant wil een schilderij kopen van Krokodil maar kan niet kiezen welke. Krokodil maakt dan een speciaal schilderij waarop Olifant alles kan zien wat hij maar wil. Het is een wit doek gesigneerd door Krokodil en Olifant is de koning te rijk. Om te zien wat hij wil, sluit hij zijn ogen en maakt zich er een voorstelling van die hij vervolgens op het witte doek ziet. De wand in onze woonkamer is voor mij het witte doek van Krokodil.

IMG_7587In mijn verbeelding heb ik al diverse wanden ontworpen. En net als olifant kies ik dan weer dit en dan weer dat en geniet van wat ik zie. Mijn omgeving wil graag dat ik een keuze maak. Die ziet alleen maar spaanplaat. Ze hebben natuurlijk gelijk. Dat museum in mijn hoofd moet maar eens afgestoft worden en de ontwerpen daarmee de wereld in. Hierover filosoferend op mijn fiets richting de stad, moet ik denken aan een ander fantastisch boek waar ik net in begonnen ben: De GVR van Roald Dahl (zie foto). Met zijn grote oren hoort de Grote Vriendelijke Reus dingen die een mensenkind niet kan horen. Zo kan hij bijvoorbeeld spinnen horen webbelkouzen, rupsen horen ruzelen en dromen horen suszoemen. Deze dromen vangt hij met zijn dromenvanger, stopt ze in zijn potten en blaast ze ’s nachts bij de kinderen naar binnen met zijn trompet.

IMG_7584Heerlijke dromen waarmee de GVR de kinderen zo een fijne nacht bezorgt. Verzamelen en dromen mogelijk maken. Twee boeken die mij bevestigen en inspireren. Want ja, ik ben een verzamelaar van ideeën. En ja, ik ben ook iemand die graag dingen mogelijk maakt. In een tijd waarin de wereld onrust is het nodig om dromen te blijven verzamelen. En ze uit te laten komen. Nu. Meer dan ooit!