BLADBLAZER komma

Dolf Jansen, De Beeldenstorm Oudejaars

Stadsschouwburg. Eerste rij. Ik zet me schrap. Gelijk bij opkomst is het raak. De mevrouw twee stoelen verderop met een knalgele jas op haar schoot wordt door Dolf aangesproken en met haar jas in de hand vliegt hij achter de coulissen met de mededeling dat hij ook zo’n exemplaar in bezit heeft. Hij komt terug met een geel hesje en houdt deze samen met de verworven jas triomfantelijk omhoog. Vanaf de eerste minuut moet ik lachen. Zo verschrikkelijk lachen dat mijn buikspieren beginnen te protesteren. Wat een humor, wat een vaart deze kleine tanige man die zo groots en imponerend voor me staat. Totdat… Feilloos weet hij de aandacht van het publiek te vangen totdat hij zijn punten maakt. Want Dolf heeft een verhaal. Een verhaal dat verteld wil worden. Met zijn grappen en scherpe satire weet hij mij van het ene op het andere been te zetten. De Beeldenstorm zet in sneltreinvaart onze maatschappij neer zoals deze zich manifesteert. En Dolf prikt en wikt. Wil in gesprek met mensen. Punten weghalen en komma’s plaatsen. Veel stof tot nadenken. Als de bladblazer in beeld komt, knijp ik ‘m wel een beetje. En ik denk, die Dolf, dat is zelf de bladblazer vanavond. Hij schudt de boel flink op, de wind eronder, alles van zijn plek. Met die frisse en optimistische wervelwind brengt hij in beweging en mijn gedachten dwarrelen als blaadjes in de lucht. Het is heerlijk en ik wil niet dat dit ophoudt.

Als ik later in bed lig gaan mijn gedachten verder. Het stormt nu in mijn hoofd. Tussen de bedrijven van het slapen door. Wat nou, als niet de politicus maar de cabaretier de richting van het land aangeeft? Als we ons zouden laten inspireren door mensen zoals Dolf? Waar zijn we eigenlijk zonder hen? Zij, die hun hoofd durven uitsteken en het blad durven blazen. Die de stoffige gevestigde orde in de wind gooien. Laten zien dat er andere waarheden bestaan dan die van het geld en de economie. Met zijn bijna staccato poëtische intermezzo’s veegt Dolf vol gevoel al het blad weer op één hoop en wijst hij op de berg van de toekomst. Geen gouden berg, hij maakt het niet mooier dan het is. Wel wijst hij op een menselijke, humane samenleving met hart voor elkaar en voor de aarde waarop wij leven. Met zijn bladblazer heeft hij al mijn rottende bladeren weggeblazen en de jonge frisse blaadjes weer tevoorschijn getoverd. Zo gemakkelijk kan dat gaan. Ik wil meer lachen om Dolf. Om heel veel grappen van hem. Dusdanig dat ik er nog dagen spierpijn in mijn buik van heb. Ik wil dat de grappen de boventoon voeren en dat het niet meer nodig is om de mensen wakker te schudden met zijn punten. Hoelang gaan we mensen als Dolf nodig hebben? Wanneer gaan we de ‘nar van de koning’ serieus nemen? We zouden onze eigen bladblazers ter hand kunnen nemen. Waarmee we in onze eigen omgeving de boel opschudden. Fris en vrij. Met liefde voor de aarde en voor onze medemens. Op kleinschalig niveau met een grootse uitwerking. Hoe simpel kan het zijn. Blaas blad! Wees aardig voor elkaar! Komma, Vooral veel komma’s. Dolf, dankjewel! Punt.

,

De Tuinman in de Hof van Heden

Mooie ontmoetingen. Je weet wel, van die mensen die ‘zomaar’ op je pad komen. Spontaan, niet gepland. Zoals vandaag. Met lieve vriendin bijpraten onder het genot van een wandeling door eigen stad. Ons verwonderen over het moois dat we daar treffen. Zitten op een bankje, foto’s maken van de prachtige natuur. Een filmpje om het geluid van het water mee naar huis te nemen. Genieten van zon en samenzijn. Een mooie ontmoeting op zichzelf. En dan treffen we de tuinman. En schrijf ik naderhand dit gedicht.

De Tuinman in de Hof van Heden

Fonteinen, waterlelies, korenbloemen in het veld,
de tuinman met zijn stro’en hoed, die ons vriendelijk begroet.
We wanen ons in het buitenland, daar komt hij ook vandaan.
De hoed geeft bescherming aan hoofd en schouders,
de geweven stroken lucht.
Op zoek naar onkruid en pratende planten,
diploma van filmacademie op zak.
Het leven een droom, in alles een groeimoment zien,
dat wat je zaait, dat zal je oogsten.
De zomer is heet, de zon staat hoog.
De planten, bevrijd van het onkruid, nu kwetsbaar en droog,
snakken naar water.
Wie het ziet, zal ze laven en luist’ren naar wat ze te zeggen hebben:
De droom op ons pad zal wortelen in díe grond,
waar hij het licht en het water vond.

The CHOICE

Ik las het boek De Keuze, leven in vrijheid. Onlangs geschreven door dr. Edith Eva Eger op 90-jarige leeftijd. Over hoe zij als 16-jarige Auschwitz overleeft en aansluitend de dodenmars. Hoe zij als immigrant in de Verenigde Staten het gruwelijke verleden een plek probeert te geven. Over dat ze klinisch psycholoog wordt en zichzelf heelt met vallen en opstaan. En vele mensen helpt hoe ze met hun problemen om kunnen gaan.

Bevrijd uit het concentratiekamp heeft Edith ervaren dat ze nog steeds gevangen zit. Ditmaal in haar eigen gedachten. Het geheugen is heilig maar ook behekst, schrijft ze. Vrijheid is ontsnappen aan het concentratiekamp van je eigen gedachten en de persoon worden die je zou moeten zijn.
We kunnen er niet voor kiezen om de duisternis te laten verdwijnen, maar we kunnen ervoor kiezen om het licht te koesteren. Jezelf bevrijden van je verleden, mislukkingen en angsten, woede en fouten, van spijt en onverwerkt verdriet. Vraag jezelf niet af wat je van het leven verwacht, maar vraag je af wat het leven van jou verwacht is wat Viktor E. Frankl schrijft in zijn boek : De zin van het bestaan.
Elk moment is een keuze, you have a CHOICE:
Compassion, Humour, Optimism, Intuition, Curiosity, self-Expression.

Vandaag is het Bevrijdingsdag. Voor mij een dag, waarop ik aan mijn ouders denk. Hoe de oorlog nooit echt uit hen gegaan is. Vrij en toch niet. En hoe de oorlog ook bij mij lange tijd naar binnen is gesijpeld. Wat is het bevrijdend en inspirerend om een boek als dit te lezen. Vrijheid ervaren los van welke situatie je je in bevindt. Dr. Edith Eva Eger wil met haar boek mensen uitnodigen de keuze te maken vrij te zijn. Als iemand kan weten hoe het zit is zij het. Zelf zegt ze, als ik het kan, dan kan jij het ook.
Ik zeg: steek de vlag maar uit!

de schoorsteenveger en de kamer van koophandel

Ik ga me vandaag inschrijven bij de Kamer van Koophandel. Een zakelijke en formele stap in een avontuur waaraan ik vier jaar geleden begon. Destijds was ik nog mantelzorger en herstellende van een ‘herni-jaar’. Ik had me opgegeven voor een creatieve workshop, maar kon daar vanwege mijn mantelzorgactiviteiten helaas niet aan deelnemen. Toch maar een andere workshop uitgezocht. Ecoline. Dat was lang geleden dat ik daar mee gewerkt had. Het bleek een totaal andere workshop te zijn dan ik verwacht had. Maar wat een verrassing! Via begeleide stappen ontstond een prachtig schilderij, maar meer nog gebeurde er iets tussen mijn oren: door de creatieve opdracht werd ik me ervan bewust dat ik te weinig ruimte voor mezelf inbouwde in mijn dagelijks leven. Dat proefde naar meer. Ik schreef me bij de workshopleidster in en volgde de week erop een workshop over kindertekeningen. Mijn grote liefde, ik heb er koffers vol van! Ik had er een aantal meegenomen, maar het bleek dat we zelf ‘als een kind’ gingen tekenen. Weer die verrassende sensatie van plezier en bewustwording. Hier moest ik, na al die jaren gezocht te hebben, wat mee doen. Nu of nooit. En ik zocht op het world-wide-web naar scholingsmogelijkheden. Kwam uit bij de Kolam in Zutphen. En kwam er toevallig achter dat de workshopleidster deze opleiding ook gevolgd had. Van het één kwam het ander. Acht weken later startte ik met de drie-jarige opleiding tot creatief coach en de workshopleidster werd mijn mentor. Ik kan wel zeggen dat deze opleiding op mijn pad gekomen is. Allerlei ‘toevalligheden’ werden in mijn schoot geworpen en ik volgde mijn hart. Ik weet nu nóg het moment van blijdschap nadat ik me ingeschreven had en ik aangenomen was!
En vandaag dus de Kamer van Koophandel. Kijk7, praktijk voor Kunst en Communicatie. Maar onder welke categorie val ik eigenlijk? Ik bekijk de diverse mogelijkheden: ‘Praktijk van psychotherapeuten, psychologen en pedagogen’; ‘Kunstzinnige vorming van amateurs’; ‘Schrijven en overige scheppende kunst’. Wat is dit lastig zeg. Ik denk dat ik maar ga voor ‘Schoorsteenveger’. Daar blijft mijn blik even hangen. Het creatieve proces geeft je lucht. Mijn missie is om jouw kacheltje weer te laten branden. Het vuurtje aansteken op een veilige manier. Wat heb ik toch een mooi beroep. Voor iedereen die het gesprek met zichzelf aan durft te gaan op een creatieve manier. Het leuke is dat je er niet voor hoeft te kunnen tekenen of wat dan ook. Laagdrempelig, niet te moeilijk, altijd passend bij jouw leven van het moment, met een resultaat waar je mee verder kunt.
Het wordt de categorie ‘Schrijven en overige scheppende kunst’. Hier voel ik me bij thuis. De kunst schept mogelijkheden, geeft zin aan en vooral in je leven! Ik ga op pad….

Eenmaal ter plekke blijk ik zakelijk gezien toch niet voor één gat te vangen. Hoewel de scheppende kunst mijn uitgangspunt is, is de manier waarop ik deze inzet op drieërlei manieren in te delen: ‘Maatschappelijk werk’, ‘Studiebegeleiding, vorming en onderwijs’ en ‘Kunstzinnige vorming van amateurs’. En ja, ik verleen psycho-sociale hulp, ik organiseer workshops gericht op de persoonlijke ontplooïng en ik geef teken- en schildercursussen op maat. Kijk7, Praktijk voor Kunst en Communicatie. Waarvan akte. Graag tot kijk!